ในเวลาเดียวกัน เจ้าหน้าที่กว่าสามสิบคนก็เข้าประจำตำแหน่งบนอาคารสูงทั่วทั้งเมือง กล้องส่องทางไกลและอุปกรณ์ตรวจจับความเคลื่อนไหวถูกตั้งค่าเรียบร้อย ดวงตาคมกริบของผู้ควบคุมสาดส่องไปตามถนนที่ว่างเปล่าและเงามืดที่อาจซ่อนอันตรายไว้
พวกเขาไม่ได้เข้าร่วมการต่อสู้ แต่เฝ้าจับตามองทุกการเคลื่อนไหวอย่างใกล้ชิด พร้อมเข้าช่วยเหลือทันทีหากมีการเปิดสัญญาณฉุกเฉิน
หวงเยี่ยแยกตัวออกมาเพียงลำพังตั้งแต่ก้าวแรก วิ่งเข้าไปตามถนนสายหนึ่งที่ทอดลึกเข้าสู่ใจกลางเมืองร้าง กลิ่นอับชื้นของซากอาคารผสมกับกลิ่นคาวจางๆที่ลอยคละคลุ้งในอากาศ ทำให้บรรยากาศโดยรอบเปี่ยมไปด้วยความน่าสะพรึงกลัว
เสียงคำรามดังขึ้นจากที่ไกล ก่อนจะตอบรับด้วยเสียงคำรามอีกสายหนึ่งที่กึกก้องสะท้อนผ่านซากตึก
นักเรียนหลายคนที่ไม่เคยสัมผัสประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนต่างหยุดชะงักไปชั่วครู่
หัวใจเต้นแรงขึ้นทันทีเมื่อรับรู้ว่าตนอยู่ท่ามกลางดินแดนที่สัตว์ประหลาดเป็นเจ้าของ
หวงเยี่ยหยุดยืนอยู่กลางถนนสายแคบ พลางกวาดสายตามองไปรอบตัว
“เอาละ.. งั้นเรามาเริ่มต้นการเก็บแต้มวิญญาณกันเลยไหม?”
ไม่นานนัก เงาขนาดใหญ่ก็เคลื่อนตัวออกมาจากมุมตึกที่พังทลาย
