ทว่าหวงเยี่ยมิได้ยืนรอรับความตาย ก่อนหน้านั้นเขาสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ กลิ่นคาวปะปนกับฝุ่นผงซากอาคาร บอกเตือนถึงการซุ่มรอในเงามืด เขาเอนตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ร่างพลิกหลบอย่างเฉียดฉิว ปลายกรงเล็บเฉือนผ่านเส้นผมเพียงเล็กน้อย
หวงเยี่ยไม่เปิดช่องว่างให้มันตั้งหลัก เขาเหวี่ยงขาเตะเข้าไปอย่างเต็มแรง
ร่างอสูรปลิวกระเด็นชนกำแพงตึกที่แตกร้าว
เงานั้นเผยตัวชัดเจนภายใต้แสงแดดอ่อน มันมีรูปร่างคล้ายแมวขนาดใหญ่กว่ามนุษย์หนึ่งช่วงแขน กล้ามเนื้อแน่นตึงใต้ขนสีหม่นเข้ม ลวดลายจางๆคล้ายเงาจันทร์ทอดทับอยู่ตามลำตัว เขี้ยวแหลมยื่นพ้นริมฝีปาก ดวงตาแดงเรืองแสงด้วยความโกรธแค้น
“แมวมังกรเงาจันทร์!”
สัตว์อสูรมังกรดีดตัวลุกขึ้นทันที เคลื่อนไหวรวดเร็วดั่งเงาที่ไร้น้ำหนัก แต่มันช้าเกินไปเพียงเสี้ยววินาที
หอกสีดำในมือชายหนุ่มแทงทะลวงตรงไปยังทรวงอกของมัน พละกำลังทั้งหมดถูกถ่ายทอดผ่านปลายเหล็กกล้า เสียงฉีกเนื้อดังชัดเจน แรงผลักดันยังไม่สิ้นสุด เขาผลักร่างของมันถอยไปจนติดกับซากอาคาร ปลายหอกตรึงมันไว้กับผนังแตกหัก
“กะ.. กรร!”
แมวมังกรเงาจันทร์คำรามเสียงต่ำสะท้อนผ่านซากตึก
