“เหอะๆ ข้าเคยโดนหอกของเขาแทงไปทีหนึ่ง เจ็บไปหลายสิบวันเลยล่ะ”
ประโยคเหล่านี้เป็นการยอมรับอย่างตรงไปตรงมา เพราะผู้ที่เคยประมือกับหวงเยี่ยล้วนรู้ดี ว่าการเผชิญหน้ากับเขาไม่ใช่เรื่องสนุกสนาน
หวงเยี่ย หรือที่เหล่านักเรียนในสถาบันนักล่ามังกรพื้นฐานสาขานี้เรียกขานด้วยรอยยิ้มกึ่งเคารพกึ่งหยอกล้อว่าเจ้าชายน้อย ค่อยๆก้าวออกจากจุดที่ยืนอยู่ ทุกสายตาจับจ้องมายังแผ่นหลังเพรียวบางนั้นอย่างไม่กะพริบตา
แสงจากเครื่องตรวจสอบเจตจำนงยังคงเรืองรองอย่างสม่ำเสมอ ราวกับรอคอยการสัมผัสจากผู้ทดสอบคนสุดท้าย
เขายืนอยู่ตรงหน้า ตรวจสอบด้วยสายตาเพียงชั่วขณะ ก่อนจะยกมือขึ้นอย่างสงบนิ่ง
“ข้ามีเจตจำนงธาตุพฤกษาระดับราชา.. คงหวังว่ามันจะสามารถอ่านค่าพลังวิญญาณได้!”
“เพราะถ้าจำไม่ผิดแล้ว.. ไอ้เครื่องนี้มันเป็นเพียงแค่เครื่องตรวจสอบระดับธรรมดาใช่ไหมนะ?”
ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจโดยไม่ปรากฏบนสีหน้า ฝ่ามือแนบลงบนพื้นผิวเย็นเยียบของเครื่องตรวจสอบ ทันทีที่ผิวสัมผัสแตะต้องกัน ความเงียบก็แผ่กระจายไปทั่วบริเวณ คล้ายอากาศหยุดไหลเวียน แม้แต่เสียงลมหายใจก็เบาบางลงจนแทบไม่ได้ยิน
ชั่วอึดใจหนึ่ง แสงจากเครื่องไม่เปลี่ยนแปลง
