พละกำลังของพวกเขาเหนือกว่ามนุษย์ธรรมดา กล้ามเนื้ออัดแน่นด้วยพลังที่หลอมรวมจากเจตจำนงและวิญญาณ การเคลื่อนไหวรวดเร็วเกินกว่าสัตว์ป่าจะไล่ทัน ประสาทสัมผัสตอบสนองฉับไวราวกับสัญชาตญาณดิบของผู้ล่าในป่าลึก
เสียงปะทะระหว่างหมัดกับเกล็ดมังกรดังกึกก้องเหนือหุบเขา เสียงคำรามประสานกับเสียงคำสั่งของมนุษย์ที่ยืนหยัดกลางสนามรบ ภาพของนักล่ามังกรผู้ยืนประจันหน้ากับร่างมหึมาใต้ท้องฟ้ากว้างใหญ่กลายเป็นภาพจำของยุคสมัยใหม่
ทว่าเผ่าพันธุ์มังกรหาใช่สัตว์ร้ายไร้สติไม่ พวกมันมีสติปัญญา มีองค์ความรู้ และมีระบบของตนเองที่ลึกซึ้งเกินกว่าที่มนุษย์จะมองข้าม หลายครั้งที่มนุษย์ตั้งคำถามในใจ เหตุใดจึงต้องรุกราน เหตุใดจึงต้องทำลายอารยธรรมที่กำลังดิ้นรนเพื่ออยู่รอด
“พวกมันคิดอะไรอยู่”
“หรือเราคือผู้บุกรุกในสายตาของมัน”
คำถามเหล่านี้เคยลอยวนในที่ประชุมและในหัวใจของผู้คน
แต่ทุกครั้งที่ความพยายามจะสื่อสารเกิดขึ้น คำตอบที่ได้รับกลับเป็นการโจมตีที่ไร้ปรานี
บทสนทนาถูกแทนที่ด้วยเสียงปะทะ การเจรจาถูกกลืนกินด้วยการทำลายล้าง
ด้วยเหตุนี้เอง อารยธรรมของมนุษย์จึงละทิ้งความคิดเรื่องการประนีประนอม
