จนกระทั่งเซวียเสี่ยวหรันปวดจนต้องลงไปนอนขดตัวกุมท้องบนเสื่อ
เหลียนเซวียนถึงได้รู้ว่าอาการปวดที่เธอพูดถึงเป็นความปวดแบบไหน
เซวียเสี่ยวหรั่นกัดฟัน พยายามต้านทานความเจ็บปวดเป็นระลอกในท้องน้อยของตนเองอย่างเต็มกำลัง ในวันที่อากาศเหน็บหนาวแต่เธอก็ยังปวดจนมีเหงื่อผุดพรายเป็นชั้นๆ เต็มหน้าผาก
ยามนี้เป็นช่วงบ่ายแล้ว ความทรมานช่วงเช้าเป็นแค่อาการปวดขั้นต้น หลังมื้อเที่ยงเธอออกไปเปลี่ยนผ้าซับระดู อาจเป็นเพราะช่วงที่ออกไปเปลี่ยน ต้องซักผืนเดิมที่ใช้แล้ว จึงโดนความเย็นเข้า หลังจากกลับมาความปวดระดับสองก็มาเยือนทันที
ทุกส่วนของหน้าท้องเหมือนถูกขยี้แล้วขยี้อีก บิดแล้วบิดอีก กลับไปกลับมาอยู่นานไม่มีทีท่าว่าจะหาย เซวียเสี่ยวหรั่นปวดจนสงสัยจะว่าจะมีเด็กคลอดออกมาหรือเปล่า
ยาแก้ปวดเหลืออยู่ครึ่งเม็ด เธอลังเลที่จะกิน อยากเก็บไว้กินตอนก่อนนอนมากกว่า ไม่อย่างนั้นคงทรมานจนนอนไม่หลับ
เธอปวดจนตัวสั่นเทิ้มไปทั่วร่าง แต่กลับยังพยายามข่มกลั้นความเจ็บปวดรวมถึงเสียงร้องครวญคราง
เหลียนเซวียนลังเลครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะเดินเข้าไปหาเธอ
เอื้อมไปดึงมือเธอที่กุมท้องแน่นออกมา หลังจากนั้นก็กดจุดเหอกู่ [1] ที่อยู่ระหว่างก
