ามรู้สึกเช่นไร
แต่ถ้าถึงขั้นทำให้แม่นางที่ร่าเริงเป็นปรกติวิสัยเหงื่อตกได้ก็คงจะทรมานมาก
พอไม่รู้สึกปวดทรมานจนนั่งไม่ติดแบบนั้นอีกแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นก็กลับมาร่าเริงกระฉับกระเฉงอีกครั้ง
แน่นอนว่าไม่กล้าขยับตัวส่งเดช เพราะเลือดจากตัวเธอกำลังพุ่งออกมา
ดังนั้นเธอจึงนั่งถักกางเกงอยู่ข้างกองไฟ พลางพูดหยอกล้อกับอาเหลยตลอดช่วงบ่าย
เหลียนเซวียนไม่อยู่เฉย ฝนตกต่อเนื่องเมื่อสองสามวันก่อน ฟืนที่กักตุนไว้ใช้ไปแล้วกว่าหนึ่ง จึงอาศัยช่วงเวลาว่างช่วงบ่ายออกไปเก็บฟืนที่ชายป่า
แม้ว่าเขาจะเชื่องช้า แต่ก็เป็นระเบียบเรียบร้อย นำไม้ที่ตัดเรียบร้อยแล้วมากองไว้แล้วมัดด้วยเถาวัลย์ หลังจากนั้นก็ลากกลับถ้ำรอบแล้วรอบเล่า จนกระทั่งฟ้ามืด มุมหนึ่งของถ้ำก็มีฟืนกระจัดกระจายเต็มพื้น
หลังมื้อค่ำ ท้องของเซวียเสี่ยวหรั่นก็เริ่มแผลงฤทธิ์อีกครั้ง ขณะที่เธอกำลังชั่งใจว่าจะกินยาแก้ปวดดีหรือไม่ เหลียนเซวียนก็ยื่นมือเข้ามา
เซวียเสี่ยวหรั่นมองฝ่ามือใหญ่เรียวยาวค่อนข้างแห้ง เห็นข้อนิ้วชัดเจน ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงหน้าแดงรู้สึกประหม่า
มันทำให้เธอนึกถึงฉากที่คุ้นเคยจากพิธีบางอย่าง
แต่หลังจากนั้นครู่หนึ่ง หัวใจที่กำลังเพ้อฝันของหญิงสาวก็ถูก
