ก้อนหินให้สัญญาณมานะ” เซวียเสี่ยวหรั่นกำชับ
แม้ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไร แต่ดวงตาของเขามองเห็นไม่ชัด อย่างไรเสียก็ต้องเอาใจใส่มากหน่อย
เหลียนเซวียนไม่หันกลับไป แต่โบกมือไปด้านหลัง
เซวียเสี่ยวหรั่นนั่งเงียบๆ อยู่ข้างกองไฟ ถักแถบผ้าใช้เฉพาะทางของตนเองไป
หลังจากน้ำในหม้อเดือดแล้ว เธอก็ดื่มน้ำร้อนถ้วยหนึ่ง สีหน้านับว่าดีขึ้นมาบ้าง
เธอวิ่งออกไปฟังเสียงข้างนอกอยู่เป็นระยะ แต่กลับไม่ได้ยินเสียงเคาะสักครั้ง
จนกระทั่งผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง เซวียเสี่ยวหรั่นก็ถักแถบผ้าชิ้นที่สองใกล้เสร็จแล้ว แต่ยังคงไม่ได้ยินความเคลื่อนไหวอะไรเลย เธอเริ่มจะนั่งไม่ติด
เหลียนเซวียนออกไปนานแล้ว
ขณะเดินออกไปจากปากถ้ำ คิดจะไปตามหาละแวกใกล้ๆ ก็ได้ยินเสียงลากของครืดๆ
พอหันไปมอง เหลียนเซวียนกำลังลากของบางอย่างมาแต่ไกล กำลังมุ่งหน้ามาทางนี้อย่างช้าๆ
“ท่านไปตัดหญ้ามาหรือ” เซวียเสี่ยวหรั่นวิ่งเข้าไปหา เห็นด้านหลังของเขามีหญ้าป่ายาวๆ มัดหนึ่ง เธออึ้งไปเล็กน้อย
เป็นเพราะเธอบ่นเมื่อครู่ ดังนั้นเขาจึงยอมเสียเวลามากมายออกไปตัดหญ้ากลับมาเสริมประตู
เซวียเสี่ยวหรั่นมองแผ่นหลังเหยียดตรงของเหลียนเซวียน รู้สึกซาบซึ้งใจจนไม่รู้จะบอกว่าอย่างไร
เขาเป
