หรั่นตกตะลึง ก้มเอวลงไปลูบหัวมัน
“เจี๊ยกๆ ” อาเหลยกอดขาเธอไว้ไม่ปล่อย
เซวียเสี่ยวหรั่นจดจ้องมัน เจ้าลิงตัวนี้คงไม่คิดตามเธอออกไปข้างนอกหรอกนะ
“ไม่ได้ ขาของเจ้ายังไม่อาจขยับส่งเดช พี่สาวไปหลายที่พาเจ้าไปด้วยไม่ได้หรอก ต้องรอเจ้าหายดีก่อนถึงจะออกไปได้”
เซวียเสี่ยวหรั่นย่อตัวลงมา ลูบขนบนหลังของมัน
“อาเหลย หากเจ้าเป็นเด็กดีเชื่อฟัง กลับมาพี่สาวจะทำของอร่อยให้กิน”
“เจี๊ยกๆ” มุมปากของอาเหลยเริ่มเบะออก ดวงตาสีดำสนิทคล้ายกำลังตัดพ้อต่อว่าเธออยู่ สีหน้าไม่พอใจ เห็นชัดว่าฟังคำปฏิเสธรู้เรื่อง
เธอปลอบประโลมมันอยู่นาน และให้สัญญาว่าพอกลับมาแล้ว จะเก็บเกาลัดมาคั่วให้มันกินด้วย ในที่สุดอาเหลยถึงยอมปล่อย
เกาลัดในถ้ำหมดเกลี้ยงแล้ว เซวียเสี่ยวหรั่นยังไม่มีเวลาไปเก็บมา
อาเหลยโปรดปรานผลไม้เปลือกแข็งประเภทนี้ที่สุด ไม่ว่าจะยังดิบอยู่หรือสุกแล้วก็ชอบพอๆ กัน
ดังนั้นเซวียเสี่ยวหรั่นจึงมักใช้เกาลัดมาเป็นเหยื่อล่อให้มันยอมเชื่อฟัง
เหลียนเซวียนได้ยินเธอคุยกับลิง ก็รู้สึกเลื่อมใสอยู่บ้าง
สองสามวันมานี้เธอทำงานไปก็คุยกับลิงไป มือทำงานไม่หยุด ปากก็เช่นเดียวกัน
หนึ่งคนหนึ่งลิงสื่อสารกันแบบนี้ นับวันลิงน้อยก็เข