“เจ้าคือ กู้หย่วน สินะ?”
ซือหม่าเหยียนปรายตามองกู้หย่วนแวบหนึ่ง สีหน้าเรียบเฉย ปฏิกิริยาดูราบเรียบ
“ศิษย์น้องเฮ่อหลิงฝากฝังกับข้าไว้แล้ว ช่วงนี้เจ้าก็พักอยู่ที่นี่ไปก่อนก็แล้วกัน หากมีธุระอะไร ก็มาหาข้าได้”
“ขอบพระคุณศิษย์ลุงขอรับ”
กู้หย่วนย่อมตอบรับด้วยความนอบน้อม
ศิษย์ลุงซือหม่าผู้นี้มีอาวุโสสูงส่ง ซ้ำระดับการบำเพ็ญเพียรก็ไม่ได้ด้อยไปกว่านักพรตเฮ่อหลิงเลย หากไม่นอบน้อมเข้าไว้ก็คงไม่ได้ ในช่วงเวลาต่อจากนี้ เขาคงต้องพึ่งพาบารมีของผู้อาวุโสท่านนี้คอยคุ้มครองแล้ว
“อืม เอาล่ะ พวกเจ้าสองคนออกไปก่อนเถอะ”
ซือหม่าเหยียนโบกมือไล่
เวลาของเขามีค่า เขาอุตส่าห์เจียดเวลาจากการปรุงโอสถมาพบกู้หย่วน ก็ถือว่าเห็นแก่หน้าสหายเก่ามากแล้ว
ตอนนี้การปรุงโอสถกำลังเข้าสู่ช่วงสำคัญ เขาจะปล่อยให้มีอะไรมารบกวนสมาธิไม่ได้เด็ดขาด
เมื่อเห็นดังนั้น เฝิงเส้าเจี๋ยก็ปรายตามองกู้หย่วนด้วยสีหน้าที่คาดเดาได้ยาก
ศิษย์น้องกู้ผู้นี้ แม้จะมีพรสวรรค์ที่โดดเด่น แต่ก็ดูเหมือนท่านอาจารย์จะไม่ได้ให้ความสนใจเป็นพิเศษเลยนะเนี่ย
