เซวียเสี่ยวหรั่นย่อตัวลงล้างมือริมแม่น้ำ แต่ไม่สามารถล้างยางกล้วยออกจากมือให้สะอาดได้ ในที่สุดก็เลิกสนใจมัน
จากนั้นก็เริ่มสำรวจริมแม่น้ำอย่างละเอียด
พื้นที่ใกล้ริมแม่น้ำมีพืชพรรณอุดมสมบูรณ์
เซวียเสี่ยวหรั่นหรี่ตากวาดมองไปตามทางลาดที่เป็นหลุมเป็นบ่อข้างคูน้ำ ไม่ช้าก็พบกระเทียมป่าหลายต้น
เธอดีใจมากมีรอยยิ้มฉายผ่านแววตา
กระเทียมป่าก็ดีสิ มีคุณค่าทางโภชนาการ กลิ่นหอมไม่ด้อยกว่ากระเทียมธรรมดาสักนิด
แม้ว่าจะแก่ไปสักหน่อย แต่ไม่เป็นอุปสรรคสำหรับเซวียเสี่ยวหรั่น
แค่เด็ดส่วนที่พ้นดินออกมาแล้วเหลือรากไว้ มันก็สามารถเติบโตต่อไปได้ ต่อไปมันโตขึ้นก็ยังมีให้เด็ดอีกหลายรอบ
กระเทียมป่าค่อนข้างแก่ เธอไม่ได้พกมีดมาด้วย ครั้นจะใช้เล็บก็เสียเวลามาก เซวียเสี่ยวหรั่นจึงเพียงแค่เด็ดมากำหนึ่ง อาหารของพวกเธอมีปริมาณเพียงพอแล้ว เด็ดมามากก็กินไม่หมด อย่างไรเสียต้นกระเทียมป่าก็ไม่วิ่งหนีไปไหน
หลังเก็บใส่กระเป๋า ก็เริ่มเดินสำรวจต่อไป
ทันใดนั้นที่พงหญ้าด้านซ้ายใกล้กับแม่น้ำที่อยู่ด้านหน้าพลันเกิดเสียงสวบๆ ดังขึ้น ห่านป่าสองตัวบินออกมาจากพงหญ้า
“ห่านป่า?”
เซวียเสี่ยวหรั่นดวงตาเป็นประกาย
มีห่านป่าก็ต้องมีไข่ของห่านป่าสิ
เธอ
