คุณย่าเคยบอกว่า ต้นเฮ่อชอบขึ้นบนเนินเขาชื้นแฉะ ไม่ก็ตามคูน้ำ หากหามันพบ ไม่เพียงแต่สามารถแก้ปัญหาเรื่องวัตถุดิบอาหาร ยังเอามาทำเสื้อผ้าได้อีกด้วย
ยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เป็นเรื่องที่ดีมาก เซวียเสี่ยวหรั่นคิดแล้วก็เบิกบานใจ
เรือมาถึงสะพานย่อมจะตรงไปเอง [1] หาต้นหมากับเฮ่อให้พบก่อนอย่างอื่นค่อยว่ากัน
เกิดเป็นคนควรเปิดใจให้กว้าง มองโลกในแง่ดี เมื่อพบเจอปัญหาจึงจะมีสติรับมือได้ เซวียเสี่ยวหรั่นจึงยึดมั่นในคติคิดบวกและมุ่งไปข้างหน้าอยู่เสมอ
ส่วนถ้าหาต้นหมาหรือเฮ่อพบแล้วจะเอามาทำเสื้อผ้าอย่างไร อย่างแรกคือต้องแยกเส้นใยออกมาก่อน วิธีการไม่มีอะไรมากนอกจากการแช่ ต้ม ตากแดด ล้างน้ำ การขยี้ เป็นต้น เธอเคยดูจากรายการสารคดี แต่ก็จำไม่ได้ชัดเจนนัก
วิธีการนั้นเป็นเรื่องรอง แต่ที่ทำให้เธอปวดหัวก็คือพลังงานที่ต้องใช้ระหว่างดำเนินการต่างหาก สองวันมานี้เธอใช้กำลังกายไปมาก ประกอบกับมีรอยฟกช้ำตามตัว ใช้แรงหน่อยก็เจ็บแล้ว
โอ้สวรรค์ เชื่อว่าในไม่ช้าคำกล่าวที่ว่า ‘ตัวเบาดุจนกนางแอ่น’ ให้ความรู้สึกอย่างไรตนเองคงได้สัมผัสอย่างแน่นอน
เซวียเสี่ยวหรั่นทอผ้าไม่เป็น แต่เธอถักเสื้อไหมพรม รองเท้าไหมพรม หมวกไหมพรม ถุงเท้า
