หลือนางตัวคนเดียวในพนาอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตแห่งนี้
พอคิดได้เช่นนี้ ถ้อยคำแสลงหูเหล่านั้นก็ไม่ถึงขนาดทนฟังไม่ได้อีกแล้ว
ยามได้สติขึ้นมา เขาถูกนางทับจนชาไปครึ่งร่าง แต่นางกลับกอดเขาหลับเป็นตายไม่รู้เรื่อง ไร้สัญชาตญาณการป้องกันตัวโดยสิ้นเชิง แค่เขายกมือขึ้นบีบที่ลำคอก็สามารถเอาชีวิตนางได้แล้ว
นี่คือสาวน้อยขี้บ่นผู้อ่อนต่อโลก ไร้ซึ่งความหวาดระแวงภัยอันตรายทั้งปวง เขาบันทึกหมายเหตุเกี่ยวกับตัวนางอยู่เงียบๆ ในใจ
เสียงน้ำไหลแว่วมาแต่ไกล ดวงตาของชายหนุ่มขยับไปยังทิศทางของกระแสน้ำ ทว่าสิ่งที่เขามองเห็นกลับเป็นสีเทา มีแต่เงาเลือนรางไม่แจ่มชัด
ตาของเขา!
กลางหว่างคิ้วของชายหนุ่มพลันอึมครึม นัยน์ตาว้าวุ่นแผ่ซ่านกลิ่นอายแห่งความเคียดแค้นชิงชัง
สตรี คือสิ่งมีชีวิตที่โหดเหี้ยมอำมหิตโดยแท้
คนฉลาดปราดเปรื่องเช่นเขา กลับต้องตกเป็นเบี้ยล่างของพวกนาง ชายหนุ่มหลับตาแน่น ซ่อนความเจ็บปวดและคั่งแค้นแรงกล้าไว้ภายใน
