เมื่อข้านั่งลงอย่างสงบและรอคอยอยู่เงียบๆ ไม่นาน ราชินีกระบี่ก็ลืมตาขึ้น
“ได้ยินมาว่าเจ้าบาดเจ็บ…แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมาก นับว่าโชคดีแล้ว”
เสียงของนางแหบแห้งและอ่อนแรง
ข้าเพียงพยักหน้ารับคำด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูด
จะเอ่ยอะไร…ด้วยน้ำเสียงเช่นไร…ข้าเองก็ยังไม่แน่ใจ
ข้าทำได้เพียงเก็บซ่อนความรู้สึกปั่นป่วนในใจขณะมองพลังมารที่ซ่อนอยู่ภายในร่างของนาง
“ถ้าเจ้าได้รับบาดเจ็บหนักจริงๆ หัวใจข้าคงเจ็บปวดมากกว่านี้…นับว่าโชคดีเหลือเกิน…”
“…ขอบคุณที่เป็นห่วงขอรับ”
“ไม่หรอก…กลับกัน ข้าต่างหากที่ควรจะขอโทษที่รบกวนเจ้าทั้งที่เจ้ายังไม่หายดี…”
“ไม่เป็นไรขอรับ ตอนนี้ข้าเคลื่อนไหวได้ตามปกติแล้ว ท่านหมอเทวดาเป็นคนยืนยันด้วยตนเอง”
ข้าตอบเช่นนั้น ขณะสายตายังคงจับจ้องไปยังทิศทางอื่นที่ไม่ใช่นาง
‘พลังมารในตัวนาง…เข้มข้นเกินไป’
มันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับพลังอันไร้ค่าน่าขันของปีศาจทำลายล้าง
ไม่สิ…มันกลับคล้ายกับพลังของมารสวรรค์อย่างน่าประหลาด
ไม่ใช่แค่คล้าย แต่ถึงขั้นเรียกได้ว่าเป็นสิ่งเดียวกัน
ข้าไม่มีทางเข้าใจผิดในเรื่องนี้เป็นอันขาด
‘อาการป่วยลึกลับที่ค่อยๆ คร่าชีวิตราชินีกระบี่…หรือว่าเจ้านั่นเป็นต้นเหตุ?’
หากพลังมารคือสาเหตุที่แท้จริง เช่นนั้นแล้วเหตุใดราชินีกระบี่จึงยอมแบกรับสิ่งชั่วร้ายนั้นไว้ในร่าง?
