“เช่นนั้น ท่านคุณชายกู่จะมุ่งหน้าไปยังสำนักฮวาซานทันทีใช่หรือไม่?”
“แน่นอน ข้ายิ่งไปเร็วเท่าไร ก็จะจัดการธุระได้เร็วขึ้นเท่านั้น”
“ท่านมีธุระอย่างอื่นที่สำนักฮวาซาน นอกเหนือจากการนำวัตถุวิเศษไปคืนด้วยหรือ?”
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ข้าแค่ต้องพาน้องสาวกลับตระกูลเท่านั้น”
“หา…?”
ดูเหมือนคำพูดของข้าจะทำให้พวกเขาประหลาดใจอีกแล้ว
แต่คราวนี้… ไม่เหมือนคราวก่อน
สายตาของพวกเขาดูร้อนแรงและเปี่ยมไปด้วยพลังอย่างเห็นได้ชัด
‘…สำนักฮวาซานเป็นสถานที่รวมตัวของพวกบ้าแบบนี้มาตั้งแต่แรกเลยรึ?’
[ว่าไงนะไอ้เด็กเวรนี่!?]
‘ท่านช่วยเงียบสักครู่เถอะ… ข้าปวดหัว’
[เจ้าเด็กบัดซบ! เจ้าไม่เหลืออะไรจะด่าแล้วหรือไง ถึงได้มาด่าศิษย์ของข้า!?]
ข้าไม่รู้จะทำอย่างไรเหมือนกัน
แต่เมื่อพิจารณาจากสายตาที่ข้ากำลังได้รับตอนนี้ ข้าไม่คิดว่าข้าจะพูดผิดไปเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นเอง ชินฮยอนก็เข้ามาจับไหล่ของข้าแน่น
“ท่านทำอะไรของท่าน…”
“ไปกันเถิด! มหาจอมยุทธ์!”
“…หา?”
เพียงพริบตาเดียว คำเรียกข้าเปลี่ยนจากสหายน้อยเป็นท่านคุณชายและตอนนี้กลายเป็นมหาจอมยุทธ์ไปเสียแล้ว!?
ไม่เพียงแค่ชินฮยอน แต่เหล่าศิษย์สำนักฮวาซานที่เฝ้ารออยู่ด้านหลังก็กรูกันเข้ามาหาข้าพร้อมกัน
“พวกเราจะพาท่านไปยังสำนักฮวาซานอย่างปลอดภัยและรวดเร็วที่สุด!”
“ท่านเดินลำบากหรือไม่? ให้ข้าแบกท่านไปดีหรือไม่? วิชาตัวเบาของข้ารวดเร็วมาก!”
