ทั่วทั้งเรือมังกรเหินเวหาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ศาลาและตำหนักนับไม่ถ้วนแหลกสลาย ยอดเขาพังทลาย ถูกคลื่นลมกรรโชกพัดปลิวว่อนกระจัดกระจายไปทั่วท้องฟ้า
เศษสายฟ้าและลมปราณพายุพัดกระหน่ำไปทั่ว ไม่ว่ามันจะพัดผ่านไปที่ใด ทุกสรรพสิ่งทั้งที่มีรูปธรรมและไร้รูปธรรม ไม่ว่าจะเป็นก้อนหิน ต้นไม้ ศาลา ตำหนัก สิ่งปลูกสร้าง หรือกระทั่งแสงวิญญาณจากค่ายกล ล้วนถูกบดขยี้จนแหลกสลายเป็นผุยผง
ใบหน้าของกู้หย่วนถูกแรงลมจากคลื่นกระแทกพัดจนบิดเบี้ยว เสื้อผ้าบนร่างขาดวิ่น กระทั่งบางส่วนยังถูกเผาจนไหม้เกรียมและมีเลือดเนื้อสาดกระเซ็น ได้รับบาดเจ็บไปไม่น้อย
ทว่ากู้หย่วนไม่มีเวลามาสนใจเรื่องเล็กน้อยเหล่านี้ เขาเร่งโคจรปราณแท้จนสุดกำลัง ระเบิดเจตจำนงกระบี่ออกมา ร่างทั้งร่างกลายเป็นแสงกระบี่พุ่งทะยานหนีออกไปให้ไกลที่สุด เพื่อหลีกเลี่ยงการโดนลูกหลง
แสงกระบี่อันแหลมคมแหวกทะลุคลื่นลมพายุ หลบหนีออกไปจนถึงระยะที่ปลอดภัย จึงค่อยๆ กลับคืนสู่ร่างของกู้หย่วน เขาหันกลับไปมองด้วยความรู้สึกหวาดผวาและใจหายใจคว่ำ
