[น่าสมเพชนัก เจ้าคิดจะก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองโดยไม่รู้จักประมาณตน ข้าเห็นว่าเจ้ากำลังจะพลาดพลั้ง จึงช่วยเจ้าเอาไว้ แต่เจ้ากลับมองข้าเป็นอสูรร้าย!]
คำพูดของเขาทำให้ข้าชะงักไปเล็กน้อย
หากมองในแง่หนึ่ง มันก็นับว่าเป็นโชควาสนาเช่นกัน
ก่อนหน้านี้ข้ารู้สึกได้ว่ากายาของข้ากำลังรับภาระหนักจากพลังลมปราณที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่เพราะพลังจากวัตถุวิเศษ ข้ากลับสามารถทะลวงขีดจำกัดไปได้อย่างราบรื่น
…แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า ข้าเองก็พยายามหลอกตัวเองมาโดยตลอด
และตอนนี้ คำพูดของมังกรกระบี่ดอกเหมย ก็เป็นการยืนยันอย่างชัดเจน—
พลังที่ข้าได้รับมา ได้แทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของข้าไปแล้ว
ไม่ว่าข้าจะพยายามปกปิดมันแค่ไหน แต่กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกเหมยก็ยังเล็ดลอดออกมาจากร่างของข้า
แม้ว่าข้าจะไม่ใช่ศิษย์ของฮวาซาน—แต่ข้ากลับได้รับพลังที่พวกเขาจะสามารถไขว่คว้าได้จากการฝึกฝนอย่างหนักเท่านั้น…!
“…ข้าควรทำอย่างไรดี?”
‘เฮ้ ข้าเผลอรับพลังของวัตถุวิเศษเข้าไป ข้าขอโทษ’
…จะให้ข้าพูดแบบนั้นแล้วจบเรื่องไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?
ปัญหามันไม่ได้อยู่แค่การที่ข้ามีพลังของสำนักฮวาซานทั้งที่ไม่ได้รับการยอมรับจากพวกเขาเท่านั้น
แต่ปัญหาที่ใหญ่กว่าก็คือ—ข้าไม่สามารถอธิบายได้ว่าข้าได้รับพลังนี้มาอย่างไร
ข้ากำลังจมอยู่ในความคิดของตัวเองเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะหยันของวิญญาณ
