ข้าคิดผิดจริงๆ นี่มันก็แค่วิญญาณเร่ร่อนตัวหนึ่งเท่านั้น
ข้าหยุดสนใจการสนทนาไร้สาระนี้และตัดสินใจออกไปข้างนอกแทน—!
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนข้าจะหมดสติทำให้ข้าต้องรีบออกไปดูสถานการณ์ข้างนอก
[ไอ้เด็กนี่…! ข้าบอกว่าไม่ใช่ไง!]
“ไม่ใช่เหรอ… ก็จริงซะเมื่อไหร่กัน…”
“โอ้! สหายน้อย!”
เสียงสดใสของยองพุงทำให้ทั้งข้าและวิญญาณเงียบลงพร้อมกัน
เสียงของยองพุงดังมาจากไกลๆ แต่สิ่งที่ข้ากำลังเห็นกลับไม่เป็นเช่นที่คาดไว้
สถานการณ์มันดูผิดปกติ
ยองพุงที่เคยดูสงบและเรียบร้อย กลับตอนนี้มีท่าทางสับสนและน่าตกใจมากกว่าเดิม
เขาถูกมัดมือและขาอย่างแน่นหนา กำลังนั่งคุกเข่าลง พร้อมกับถูกคุกคามจากดาบของมูยอนที่จ่ออยู่ที่คอ
และที่ด้านหลังของเขา…
“สำนักฮวาซาน…?”
ท่ามกลางทหารของสำนักฮวาซานในชุดขาวที่ยืนขึงขังอยู่ในท่าทางพร้อมรบ ข้าเริ่มสงสัยแล้วว่าสถานการณ์นี้มันไปทางไหน พวกเขาก็ไม่น่าจะมีท่าทีอ่อนโยนแบบที่ยองพุงแสดงออกมาจริง ๆ
ข้าลืมตาไปอีกครั้งพร้อมกับตั้งใจมองไปที่ยองพุงอย่างตั้งใจ
เขายิ้มกว้างและมองมาที่ข้า
“ฮ่าฮ่า! สหายน้อย! ช่วยข้าออกจากที่นี่หน่อยได้ไหม!”
“…อะไรนะ?”
ความสดใสและเสียงที่เต็มไปด้วยพลังของยองพุงทำให้ข้าเผลอตอบกลับไปอย่างตกใจ
[มันทำอะไรกันอีกแล้ว?]
ดูเหมือนสถานการณ์มันจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้เสียแล้ว…
