เขาถูกยกย่องทั้งในแง่คุณธรรมและความสามารถ และเรื่องราวของเขาก็แพร่หลายไปทั่วทั้งยุทธภพ
[เฮ้อ เด็กสมัยนี้… นี่มันจริงๆเลย! สมัยข้านะ แค่ผู้อาวุโสพูดอะไรพวกเราก็ฟังและเชื่อหมดแล้ว!]
ว่ากันว่าเมื่อเขาเดินผ่านต้นไม้ที่เหี่ยวเฉา ต้นไม้นั้นจะเบ่งบานด้วยดอกเหมย
[อย่างน้อย ถ้ามีผู้อาวุโสพูดอะไรออกมา เจ้าก็ควรจะน้อมรับสิ! แต่ดูเจ้าเข้า… แค่เรื่องนี้ยังกลัวจนตัวสั่น!]
“….”
…ให้ข้าเชื่อเรื่องนี้จริง ๆ น่ะหรือ?
คุณธรรมอะไรกัน? คนที่ข้ากำลังคุยอยู่ช่างเต็มไปด้วยความดื้อรั้นและหยาบคายเกินกว่าจะเป็นคนที่ได้รับความเคารพจากคนทั้งยุทธภพ!
ดอกเหมยบานบนต้นไม้เหี่ยวเฉางั้นหรือ? ข้าว่าแค่ต้นเหมยยังคงแห้งตายไปหมดแล้วมากกว่า!
‘เรียกเขาว่าอสูรร้ายยังน่าเชื่อถือเสียกว่า’
เพราะพฤติกรรมของมันก็ดูจะใกล้เคียงกับสิ่งนั้นมากกว่าเสียอีก
ใช่ นี่ต้องเป็นอสูรร้ายแน่
มันต้องเข้าสิงข้าโดยที่ข้าไม่รู้ตัวแน่ ๆ
‘ให้ตายเถอะ ข้าต้องหาทางขับไล่มันออกไปแล้วหรือไม่?’
[บัดซบ! เจ้านี่คิดจะขับไล่ข้ารึ!? เจ้ากล้าใช้วิธีนั้นกับปรมาจารย์อย่างข้าเชียวหรือ!?]
ข้ากุมขมับแน่น ขณะที่หัวของข้าปวดตุบ ๆ ไม่หยุด
…ข้าจะต้องหาเค้าลางแห่งคุณธรรมของสำนักฮวาซานจากบุคคลนี้ได้อย่างไร?
นี่มันเป็นเรื่องที่ไม่อาจเชื่อได้เลยจริง ๆ
ฮีโร่แห่งฮวาซานจะกลายมาเป็นอสูรร้ายได้อย่างไร? นี่มันไม่ใช่เรื่องที่ข้าจะยอมรับได้ง่ายๆ เลย!
