บางทีเขาอาจจะหัวเราะด้วยเสียงแปลกประหลาดก่อนพุ่งเข้ามาอย่างบ้าคลั่ง
ส่วนผู้อาวุโสหนึ่งเองก็คงไม่พอใจข้ามากเช่นกัน
แม้ว่าหลังจากเหตุการณ์ปะทะกับกู่จอลยอบ เขาจะยังไม่แสดงท่าทีใด ๆ เพิ่มเติม แต่ข้าก็มั่นใจว่าเขาคงกำลังคิดหาวิธีบางอย่างอยู่ แน่นอนว่าแนวทางที่เขาคิดคงไม่ใช่สิ่งที่ดีนัก
“ถ้าเป็นไปได้ ขอให้พวกมันอยู่นิ่ง ๆ เถอะ”
ข้าหวังว่าอย่างน้อยพวกเขาจะไม่เผยความทะเยอทะยานออกมา และพยายามรักษาตำแหน่งของตัวเองเอาไว้เฉยๆ
เพราะถ้าหมาป่าเฒ่าพวกนั้นคิดจะขยับเขี้ยวเล็บออกมาโดยไร้เหตุผล ข้าคงต้องเสียเวลาไปกับการจัดการพวกมันอีก
“แต่ถ้าพวกมันคิดจะยื่นออกมาเมื่อไหร่ ข้าก็จะจัดการถอนมันออกให้หมด”
“ว่าอย่างไรนะขอรับ คุณชาย?”
มูยอนหันมาถาม ข้าจึงตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจ
“ไม่มีอะไรหรอก แค่พูดถึงฟันผุในปาก ข้าเองก็มีอยู่ซี่หนึ่ง แต่ยังไม่เจ็บเลยปล่อยไว้เฉยๆ”
“ฟันผุหรือขอรับ?”
“อืม หวังว่ามันจะไม่เริ่มปวดขึ้นมา ถ้าเริ่มปวดเมื่อไหร่ ข้าคงต้องถอนมันทิ้ง”
หากปล่อยให้ปวดเรื้อรัง สุดท้ายก็ต้องถอนออกอยู่ดี…
“การจัดการเสร็จเรียบร้อยแล้วขอรับ!” เสียงของหนึ่งในองครักษ์ดังขึ้น
ข้าหันไปถามมูยอนด้วยท่าทีเรียบเฉย
“แล้วกระดูกกับหนังจะเอาไปด้วยไหม?”
“คงเก็บไปได้แค่บางส่วน ที่เหลือคงต้องทิ้งไว้”
“น่าเสียดาย”
หนังและกระดูกของสัตว์อสูรสามารถขายทำเงินได้
