แต่ตอนนี้ มันดูแผ่วเบาลงกว่าแต่ก่อน
…ไม่สิ คงเป็นแค่ภาพลวงตาของข้าเอง
…มันต้องเป็นแค่ความคิดไปเองแน่ๆ
“กันไว้ก่อนดีกว่า… ข้าว่าควรเก็บมันไว้ที่อื่น แทนที่จะพกติดตัว”
ถ้าหากข้าพกมันไปด้วยแล้วทำแตก… หรือจะเก็บไว้ที่ไหนสักแห่งแล้วเผลอทำหาย…
…ไม่ว่าจะทางไหน มันก็พินาศพอกันทั้งคู่ไม่ใช่หรือ!?
บัดซบ! ทำไมข้าต้องมารับผิดชอบเรื่องแบบนี้ด้วย!?
ตอนนี้ข้ารู้สึกอยากจะไปโขกหัวใส่ผู้อาวุโสสองให้รู้แล้วรู้รอด—ทำไมต้องมอบของแบบนี้ให้ข้าดูแล!?
“…ไม่เป็นไร แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ส่งมันคืนไปให้จบ แล้วทำภารกิจของข้าให้เสร็จ กลับบ้านไปอย่างปลอดภัย เท่านี้ก็ไม่มีปัญหาแล้ว…”
อย่างไรเสีย เป้าหมายที่แท้จริงของข้า ไม่ใช่การส่งคืนสมบัติล้ำค่า แต่เป็นการพาน้องสาวกลับมา
ตราบใดที่ข้าไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวมากกว่านี้ ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย
ไม่สิ… หากมันไม่เรียบร้อย ข้าก็จะทำให้มันเรียบร้อยเอง!
ตอนนั้น ข้ายังคงคิดแบบนั้น
—แต่มีสิ่งหนึ่งที่ข้า ลืมไปอย่างโง่เง่า
“ขออภัยที่เสียมารยาท ข้ามีเรื่องบางอย่างอยากจะสอบถามท่าน”
เสียงเรียบขรึมดังขึ้น พร้อมกับเงาของใครบางคนที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า
“ข้าคือยองพุง แห่งสำนักฮวาซาน”
—ใช่แล้ว
ข้าเป็นคนโชคร้ายที่สุดในโลก
…
บัดซบ
