“และหากข้าจะตอบอีกครั้ง ท่านคงต้องเดินทางต่ออีกหลายเท่าของระยะที่มาแล้วขอรับ”
“…ยิ่งฟังก็ยิ่งสิ้นหวังนะ ว่าไหม?”
บัดซบเถอะ! แผ่นดินนี่มันกว้างไปแล้ว!
ข้าได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียด แล้วจู่ๆ วีซอลอาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้ ก่อนพูดขึ้นด้วยเสียงร่าเริง
“คุณชาย! คุณชาย!”
“มีอะไร?”
“คุณชายชอบซาลาเปาแบบไหนที่สุดหรือเจ้าคะ?”
“ไม่ถามว่าอาหารประเภทไหน แต่ถามว่าซาลาเปาประเภทไหน… เจ้าถามแปลกจริง”
“ก็คุณชายกินแต่ซาลาเปานี่นา”
“….”
พูดอะไรไม่ออก เพราะนางไม่ได้พูดผิดเลยสักนิด
ชอบซาลาเปาแบบไหนงั้นรึ… ถึงขั้นถามเรื่องนี้แล้วสินะ
“ซาลาเปาก็คือซาลาเปา กินแบบไหนก็อร่อยเหมือนกันนั่นแหละ”
“ทำไมล่ะเจ้าคะ?”
“เพราะมันถูกและให้เยอะ”
คำตอบของข้านั้นเรียบง่ายมาก—เพราะมันราคาถูก และให้ปริมาณเยอะ
แถมยังอร่อยอีกด้วย
ต่อให้มีซาลาเปาหลายสิบชนิด ข้าก็ไม่คิดจะเลือกประเภทใดเป็นพิเศษ ขอแค่ไม่แพงเกินไป มีปริมาณพอเหมาะ และอร่อยกว่ายาบำรุงกำลังของพวกยอดฝีมือก็พอแล้ว
ยิ่งกว่านั้น ข้าเคยกินของแย่กว่านี้มาก่อนมานับไม่ถ้วน ขอแค่ยังเป็นอาหาร ข้าก็สามารถกลืนมันลงคอได้โดยไม่เกี่ยงงอน
วีซอลอาเอียงคออย่างฉงน
“แปลกจัง พวกพี่สาวบอกว่าคุณชายเป็นคนกินยากนะเจ้าคะ”
“ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว”
บางทีในอดีตอาจเป็นเช่นนั้นก็ได้
