ข้าลองขยี้ตาดู แต่ภาพของกลีบดอกไม้ที่ปลิวไสวยังคงอยู่เช่นเดิม
สงสัยข้าคงเหนื่อยล้ามากจริงๆ
ข้าขยับตัวเล็กน้อย น่าจะออกไปนอนข้างนอกจะสบายกว่านี้แน่ พวกคนรับใช้คงเตรียมที่นอนไว้ให้แล้ว
แต่คืนนี้กลับรู้สึกง่วงผิดปกติ
เอาเถอะ… แค่หลับตาสักพักก็แล้วกัน
พักเพียงครู่เดียว จากนั้นข้าจะออกไปฝึกฝนร่างกายต่อ
คิดเช่นนั้น ข้าจึงค่อยๆ ผ่อนคลายร่างกาย ปล่อยตัวให้จมลงสู่ห้วงนิทรา
ขณะที่สติเริ่มพร่าเลือน ข้ากลับได้ยินเสียงบางอย่างแว่วเข้ามา
[อะไรของเจ้ากัน…?]
เสียงใครกัน…?
มันเป็นเสียงของชายชราที่ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน
[เด็กนี่ไม่ใช่คนของฮวาซานนี่หว่า?]
ฝันไปหรือเปล่า…?
หรือว่าข้ากำลังจะตกอยู่ในฝันร้ายอีกครั้ง…?
[ไม่ใช่คนของฮวาซานแล้วมาลอบดูดซับพลังปราณอยู่ได้ยังไงกัน!?]
ข้ารู้สึกเหมือนกำลังถูกตำหนิ เสียงของชายชรานั้นฟังดูขุ่นเคืองราวกับไม่พอใจเป็นอย่างมาก
[บัดซบ! ข้าอยู่มานานก็ไม่เคยเห็นอะไรไร้สาระเช่นนี้! เจ้าเป็นลูกหลานของสำนักไหนกัน ทำไมถึงกลืนกินพลังไปอย่างตะกละตะกลามแบบนี้!? จะให้พลังย้อนตีกลับตายหรือไง! ฮึ่ม!]
รู้สึกเหมือนมีบางอย่างแตะต้องใบหน้าของข้า
…ราวกับมีใครบางคนกำลังสะกิดปลุกข้า
แต่ร่างกายที่อ่อนล้าเต็มที กลับไม่ยอมทำตามคำสั่งของข้าเลยแม้แต่น้อย
[ไอ้เด็กบ้าเอ๊ย…!]
เสียงสบถดังลั่น ก่อนที่ทุกอย่างจะค่อยๆ เงียบหายไป
เมื่อข้าลืมตาตื่นขึ้นมา—
“อะไรของมันกัน…?”
