คำถามเกี่ยวกับกระบี่ฟีนิกซ์ ที่ข้าถามนางนั้นทำให้ข้าตื่นเต้นมาก ถึงขั้นอยากจะขอให้เราต่อสู้กันสักครั้ง
แม้แค่วันเดียวก็ยังดี ข้าแทบจะขอร้องให้นางต่อสู้กับข้า
แต่—
“…น่าเสียดาย แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลานั้น”
“หะ…อะไรนะ…?”
“ขอบคุณที่บอกให้ข้าทราบ”
นัมกุงบีอา พยักหน้าคำนับอีกครั้ง
“…อืม…”
ข้ารู้สึกเหมือนหัวสมองชาไปหมด ชั่วขณะนั้นข้าก็แทบจะไม่สามารถคิดอะไรได้เลย
แต่ในที่สุดก็กลับมามีสติและพูดตอบไปด้วยท่าทางที่แข็งกร้าวเหมือนเดิม
“ขอพูดอีกครั้ง น้องชายข้าไม่ได้อยู่ที่ตระกูลตอนนี้… ดังนั้น…”
ข้ากำลังจะพูดต่อ แต่แล้ว—
นัมกุงบีอาที่ยืนอยู่ตรงหน้า ข้ามองไปอีกที นางก็หายไปเสียแล้ว
“นี่! นางหายไปไหน?”
ข้ายืนอยู่ที่เดิมนานนับนาที รู้สึกเหมือนเห็นผีเดินผ่านไป
และในวันรุ่งขึ้น ข้าก็ได้ยินมาว่าเมื่อนัมกุงบีอาไปถึงตระกูลกู่ หากพบเจอนางเมื่อไหร่ ก็ขอให้จับตัวนางไว้ไม่ให้ไปไหน
น่าเสียดายที่ตอนนั้นมันสายไปแล้ว
