เมื่อตอนนั้นข้าเคยถามถึงความรู้สึกของการบรรลุระดับ นางตอบเพียงสั้น ๆ ว่า—
“ไม่มีความรู้สึกอะไรทั้งนั้น”
ข้าไม่ได้คาดหวังคำอธิบายที่ชัดเจนจากนางอยู่แล้ว จึงไม่ได้ผิดหวัง
‘หากต้องให้ความหมาย มันก็คือความรู้สึกที่เหมือนกับการก้าวข้ามบางสิ่ง’
มันเป็นความรู้สึกที่เลือนรางและไม่อาจอธิบายได้ชัดเจน แต่หากระดับของข้าสูงขึ้นและเข้าใกล้มันมากขึ้น ข้าก็คงสัมผัสมันได้อย่างชัดเจนขึ้นเช่นกัน
ทว่าตอนนี้ระดับของข้าช่างเล็กจ้อยราวกับขี้ตาของหนู ข้ายังไม่อาจสัมผัสสิ่งนั้นได้เลย—และเช่นเดียวกัน คนผู้นี้เมื่อมองจากสายตาของผู้ฝึกยุทธ์ ก็คงอยู่ห่างไกลจากระดับนั้นเช่นกัน
“ข้ามีฝีมือในการขับรถม้าเป็นเลิศเลยนะขอรับ คุณชาย!”
“…ไม่ล่ะ พวกเรามีสารถีอยู่แล้ว ผู้อาวุโสวี”
ชายผู้นั้น…ทำไมถึงมาอยู่ในสภาพนี้กันนะ?
นี่เป็นคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจข้ามาโดยตลอด
แล้วในที่สุด สิบวันที่สัญญาไว้ก็มาถึง
รู้สึกเหมือนไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่เลยแท้ๆ แต่วันนี้ก็เป็นวันที่ข้าต้องออกเดินทางไปยังมณฑลส่านซีตามที่ตกลงกับท่านพ่อ—เพื่อไปยังสำนักฮวาซาน
ให้ตายสิ…เพิ่งกลับมาจากเสฉวนแท้ ๆ ก็ต้องมุ่งหน้าไปส่านซีต่อ
ครั้งนี้จะใช้เวลาเดินทางนานแค่ไหนกันนะ? เมื่อไปถึงฮวาซาน เยี่ยมเยียนเสร็จแล้วกลับมา…กว่าถึงจุดหมายคงเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงพอดี
“…ครั้งนี้จะใช้เวลาเดินทางกี่วันกัน?”
“คงใช้เวลานานกว่าที่คุณชายคาดคิดกระมัง”
