แต่ในขณะเดียวกัน มันก็เหมาะกับนางอย่างที่สุด หรือว่าเขาจะไปกระตุ้นนางมากเกินไป?
แม้ว่าตอนนี้เขาจะขึ้นถึงระดับสามดารา ทำให้สามารถใช้กระบวนท่าได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น
นั่นทำให้เขาสามารถโจมตีเข้าช่องว่างของนางได้สำเร็จ
“…ไม่น่าทำเลยจริง ๆ”
ดูเหมือนว่าเขาจะไปยั่วเจ้าแม่อสูรเพลิงเข้าให้แล้ว แบบนี้เห็นทีจะห้ามนางไม่อยู่เสียแล้ว
“ข้าจะไปแล้วนะ น้องชาย…!”
“…ไม่ ข้าว่าพี่ไม่ต้องมาก็ได—เฮ้อ ให้ตายเถอะ”
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ กู่ฮุยบีก็พุ่งเข้าหาอย่างเต็มกำลัง
และในคืนนั้น—สนามฝึกในตำหนักของกู่หยางชอน ก็พังพินาศลงภายใต้ความบ้าคลั่งของกู่ฮุยบี
◇◆
ขณะเดียวกัน ณ คฤหาสน์ตระกูลนัมกุง
ในห้องทำงานของผู้นำตระกูลนัมกุง
“…ว่าอะไรนะ?”
นัมกุงจิน ผู้นำตระกูลเอ่ยถามเสียงสั่น
แม้แต่เขาเองก็ไม่สามารถปกปิดความตกตะลึงที่ฉายชัดในแววตาได้
“เจ้าบอกว่าอะไรนะ?”
ผู้คุ้มกันที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าค่อยๆ ยื่นจดหมายฉบับหนึ่งไปให้นายเหนือหัวของตน
แต่เขากลับไม่กล้าเอ่ยคำใดออกมา
“…เป็นความผิดของข้าเอง ขออภัยขอรับ ท่านประมุข”
แต่เสียงสำนึกผิดของผู้คุ้มกันนั้น กลับไม่ได้เข้าถึงหูของนัมกุงจินแม้แต่น้อย
สายตาของเขายังคงจ้องตรึงอยู่ที่สารตรงหน้า ดวงตาสั่นไหวไม่หยุด
สิ่งสำคัญในยามค่ำคืนนี้คือสารที่อยู่ในมือของเขา
นัมกุงจินค่อยๆ คลี่กระดาษแผ่นนั้นออกด้วยมือที่สั่นเทา
