อย่างแรก นางคิดว่าต้องมีพลังเสียก่อน จึงเริ่มฝึกเพลงดาบ
โชคดีที่นางมีพรสวรรค์
ในฐานะสายเลือดของตระกูลกู่ สิ่งที่นางได้เห็นและได้ยินล้วนเป็นเรื่องโหดร้ายทั้งสิ้น นับตั้งแต่นางจากไป นิสัยของนางก็เริ่มมีโทสะแฝงอยู่ แต่กระนั้นกู่ฮุยบีก็ไม่เคยลืมสิ่งที่เคยเรียนรู้
เพราะรักจึงโอบอุ้ม และเมื่อโอบอุ้มได้ ก็สามารถปกป้องได้เช่นกัน
สิ่งที่นางเคยมอบให้ด้วยสุดหัวใจ กู่ฮุยบีไม่เคยลืม
นางเองก็จะใช้ชีวิตเช่นนั้น
และสิ่งสุดท้ายที่แลกมาด้วยชีวิต จะต้องถูกใช้เพื่อเป้าหมายนี้
“น้องชาย”
นางเอ่ยเรียกน้องชาย
หลังจากไม่ได้พบกันมานาน ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะตัวสูงขึ้น
ก่อนหน้านี้เขาเคยชอบของหวาน และทานจนอ้วนขึ้นเล็กน้อย แต่หลังจากเริ่มฝึกยุทธ์ แก้มกลับตอบลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อเห็นเช่นนั้น นางก็อดสงสารไม่ได้ จึงตั้งใจนำซาลาเปามาให้ด้วยตัวเอง
เมื่อเห็นเขารับไปกินอย่างเอร็ดอร่อย ก็รู้สึกดีไม่น้อย
“อืม”
คำตอบที่ได้รับแห้งแล้งไร้ซึ่งความอบอุ่นแม้แต่น้อย
กู่ฮุยบียิ้มกว้าง มองดูอีกฝ่ายที่ทำราวกับลูกแมวน้อยที่พยายามแยกเขี้ยวขู่ ดูยังไงก็น่ารักเสียมากกว่า
นางมองเห็นว่าร่างกายของน้องชายเต็มไปด้วยพลังแปลกปลอมที่สะสมอยู่ ดูท่าจะเผลอกินอะไรผิดไปที่เสฉวน
เพียงแค่ละสายตาไปไม่นาน ก็ไปก่อเรื่องเสียแล้ว
ตั้งแต่เข้าสู่วัยต่อต้าน เจ้าตัวก็ดูจะไม่ค่อยฟังใครเสียเลย
‘ไม่พอใจอะไรถึงได้หมั้นไปสองครั้งแล้ว?’
