กู่หยางชอนจ้องตรงเข้ามา พลางเอ่ยเสียงเรียบ
“หมดช่วงเวลาประมาทแล้วหรือยัง?”
“…นั่นสินะ ข้าคงเผลอประมาทไปเสียแล้ว”
หากกู่หยางชอนไม่ได้เรียกนางล่ะ?
หากเป้าหมายของเขาไม่ใช่สีข้าง แต่เป็นปลายคางของนางแทน?
นางจะยังยืนอยู่ตรงนี้ได้อย่างปลอดภัยหรือไม่?
นางไม่สามารถตอบคำถามนั้นได้เลย
ข่มกลั้นความตื่นเต้นที่กำลังพวยพุ่งขึ้นมา นางเอ่ยถาม
“น้องชาย… เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?”
“ก็มีเรื่องต่างๆ มากมายเกิดขึ้น”
กู่หยางชอนตอบกลับด้วยสีหน้าที่ดูไม่ค่อยพอใจนัก
ดูเหมือนว่าเรื่องที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนักสำหรับเขา
“ไม่ได้การ… ถ้าเป็นแบบนี้”
กู่ฮุยบีแลบลิ้นเลียริมฝีปากเบาๆ
นางรู้สึกดีใจกับการเติบโตของน้องชาย
เด็กที่เคยนึกว่ากำลังเดินทางผิด บัดนี้ดูเหมือนจะค้นพบเส้นทางที่ควรจะเป็นของตนเองแล้ว
มันทำให้นางรู้สึกโล่งใจไม่น้อย แต่นั่นก็เป็นเพียงส่วนหนึ่งของความรู้สึกเท่านั้น
ในขณะเดียวกัน ความกระหายของผู้ฝึกยุทธ์ก็กำลังปะทุขึ้นในใจของนาง
ราวกับเสียงกระซิบที่คอยเร่งเร้า—ให้รีบโค่นคู่ต่อสู้ที่อยู่ตรงหน้า
นางพยายามเตือนตัวเองว่าไม่ควรลืมจุดประสงค์แรกเริ่ม
แต่ความต้องการที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจนั้นช่างน่ารำคาญเสียเหลือเกิน
‘ลองลิ้มรสเพียงเล็กน้อยก็คงไม่เป็นไร…ใช่ไหม?’
แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น… น้องชายก็น่าจะต้านไหว
เมื่อความคิดนั้นก่อตัวขึ้นในจิตใจ
ฟึ่บ!
กู่ฮุยบีลงมือทันที
