“เจ้าเป็นบ้าไปแล้วหรือ! ตอนนี้มันอันตรายนะ!”
วีซอลอาไม่แม้แต่จะสนใจความเร่งด่วนของสถานการณ์ นางยังคงชี้ไปที่บางสิ่งเบื้องหน้าด้วยความตื่นเต้น
ขณะที่ข้ากำลังตื่นตัวสุดขีด
“นี่มันอะไรกันแน่?”
รอยร้าวในอากาศขยายกว้างออกไปเรื่อย ๆ ตั้งแต่ปลายหน้าผา
และตอนนี้—มันกำลังแตกสลายลงราวกับเศษแก้ว!
“เป็นค่ายกลงั้นหรือ!?”
ข้าไม่เคยเห็นค่ายกลที่สามารถสร้างภาพลวงตาให้เหมือนจริงถึงเพียงนี้มาก่อน
แต่มันสามารถทำให้หน้าผาหายไปได้จริง ๆ งั้นหรือ!?
“แคร่ก!”
ลำแสงสว่างวาบพุ่งออกมาจากรอยแตกร้าวนั้น
ข้าสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ไม่คาดคิด ข้าจึงรีบดึงตัววีซอลอาเข้ามากอดแน่นเพื่อปกป้องนาง
“อึก อึ่ก!”
วีซอลอาร้องเสียงอู้อี้ ข้ารู้ว่านางอาจจะอึดอัด แต่ข้าไม่มีทางเลือก
ข้าหลับตาลงเพื่อหลีกเลี่ยงแสงสว่างจ้า—
“…”
หลังจากนั้นประมาณสามสิบลมหายใจ แสงก็เริ่มจางหายไป
ข้าค่อย ๆ ลืมตาขึ้น และสิ่งที่เห็นเบื้องหน้าทำให้ข้าพูดไม่ออก
“นี่มัน…บ้าอะไรกัน!?”
ตรงที่เคยเป็นหน้าผาเมื่อครู่…
กลายเป็นพื้นที่ราบเรียบกว้างขวาง
และที่กลางพื้นที่นั้น—
มีต้นเมเปิลสีขาวขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่
“มันเป็นเรื่องจริง…”
“ต้นเมเปิลสีขาวที่ข้าคิดว่ามีแต่ในตำนาน…มันอยู่ตรงนี้จริง ๆ”
