แม้ว่าจะไม่ได้หันหน้ามาทางข้า แต่ข้ารู้สึกได้ว่ารัศมีรอบตัวเขาเปลี่ยนไป มันช่างคล้ายกับว่าเขากำลังส่งสารบางอย่างมาถึงข้า
‘…อืม’
แม้ข้าจะไม่เชื่อว่าบุรุษเช่นเขาจะทำเช่นนั้น แต่แผ่นหลังของเขากลับราวกับกำลังบอกให้ข้ารีบออกไปจากที่นี่โดยเร็วที่สุด
…ถ้าเช่นนั้น ข้าควรเชื่อสัญชาตญาณของตนเองและรีบออกไปเสีย
“ผู้อาวุโสสอง ข้ามีธุระสำคัญมากด่วนที่สุดเลยขอรับ”
“เช่นนั้น ข้าจะไปกับเ”
“ขอให้ท่านทำงานหนักต่อไปเถิด!”
ข้าไม่รอให้เขาพูดจบ รีบเร่งฝีเท้าจากไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก
ข้าแน่ใจแล้วหากข้ายังอยู่ที่นี่ต่อไป อาจมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นแน่นอน
ข้าหลบหลีกมือของผู้อาวุโสสองที่พยายามจะรั้งข้าไว้ แล้วรีบก้าวออกจากที่นั่นให้เร็วที่สุด
◇◆
หลังจากที่กู่หยางชอนออกจากลานฝึกไปแล้ว ที่แห่งนั้นก็เหลือเพียงผู้อาวุโสสองและผู้อาวุโสเซียนกระบี่เท่านั้น
ความเงียบแปลกประหลาดเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ
แม้จะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ผู้อาวุโสสองก็ยังคงเหลือบมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวัง
‘…มีต้นไม้เยอะเกินไปแถวกำแพง ถ้าจะหนีคงต้องข้ามหลังคาไป…’
…ดูเหมือนว่าเขากำลังคำนวณเส้นทางหลบหนี
ชายผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นหนึ่งในสามจอมปราชญ์แห่งยุทธภพบัดนี้กลับกวาดลานในเรือนของผู้อื่นด้วยไม้กวาด
และด้วยความคึกคะนอง เขาอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อหนักมือไปเสียหน่อย
เป็นนิสัยของเขาอยู่แล้วคิดจะทำอะไรก็ทำไปก่อน ค่อยว่ากันทีหลัง
