“ก่อเรื่องซะแล้ว…”
หลังจากศึกสมัชชาเก้ามังกรจบลง ข้ากลับมาที่พักพร้อมกับความคิดนี้
บัดซบแล้ว… คราวนี้บัดซบจริงๆ
“เจ้าโง่… ข้าทำอะไรลงไปกันแน่?”
ภาพของกู่ยอนซอที่ทรุดลงไปหลังจากถูกข้าฟาดเข้าที่ใบหน้าผุดขึ้นมาในหัว
เลือดกำเดาของนางไหลเป็นทาง…
ถึงร่างกายนางจะอ่อนแอจนข้าไม่ได้ออกแรงมากนัก และไม่ได้ใช้ลมปราณเสริมพลัง ก็คงไม่ได้รับบาดเจ็บหนักหรอก
“แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เกินไปจริงๆ ”
ไม่ใช่เพราะข้าคิดว่ามือตัวเองหนักเกินไปหากจะว่ากันตามจริง ข้าน่าจะฟาดแรงกว่านี้ด้วยซ้ำ
สิ่งที่ข้าทำผิดพลาดก็คือ ข้าลืมไปว่านางเป็นใคร
ข้าลืมไปว่ากู่ยอนซอเป็น สายเลือดหลักของตระกูลกู่ และเหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในงานที่จัดโดยตระกูลกู่เอง
ข้าปล่อยให้สายเลือดหลักของตระกูลกู่ล้มลงอย่างน่าอับอายต่อหน้าผู้คนหลายร้อยคน…
ข้าไม่น่าทำแบบนั้นเลย
แม้ว่านางจะหมายเอาชีวิตข้าจริงๆ แต่ก็ยังเป็นเพียงเด็กที่ไม่ประสา
แต่ข้าหากนับรวมอายุจากชาติก่อนอายุของข้ามากกว่านางถึงสองเท่า
แล้วข้ายังปล่อยให้ตัวเองถูกอารมณ์ชักนำจนทำเรื่องเช่นนั้นอีก…
“ผ่านอะไรมาตั้งขนาดนี้ ข้ายังโง่อยู่ได้อีกงั้นหรือ?”
ไม่สิ…
ความผิดทั้งหมดมันอยู่ที่ตาเฒ่าผู้อาวุโสสองคนนั้นที่ส่งข้าขึ้นไปบนลานประลองนั่น!
…ข้าจะไปสงสัยอะไรอีก ในเมื่อเป็นความผิดของตาเฒ่านั่นอยู่แล้ว
ซ่าาา…
เสียงสายลมกระทบหูพร้อมกับลมเย็นที่พัดผ่านร่าง
