“เจ้าพูดกับข้าว่าข้าเป็นแค่ลูกอนุภรรยาอะไรทำนองนั้น”
“อ๋อ สมควรโดนแล้วล่ะ”
ต่อให้แขนทั้งสองข้างของข้าหักก็คงไม่มีอะไรให้ต้องเถียง
ในทางกลับกัน สิ่งที่ข้ารู้สึกแปลกใจคือ เหตุใดเผิงอาฮีถึงเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษข้าเอง?
“ไม่ต้องขอโทษก็ได้ ถ้าจะมีใครต้องขอโทษก็คงเป็นข้ามากกว่า ขอโทษที่พูดแบบนั้นในตอนนั้น”
ข้าเองก็เป็นบุตรของอนุภรรยาเหมือนกัน แต่กลับไปพูดจาดูถูกคนอื่นแบบนั้น นั่นก็เป็นเพียงแค่ปมด้อยของตัวข้าเองเท่านั้น
“จะยอมรับคำขอโทษของข้าหรือไม่ ข้าไม่บังคับ”
แต่จากสีหน้าของเผิงอาฮี ดูเหมือนนางจะรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย
“ดูแลตัวเองดีๆ ”
“เจ้าก็เหมือนกัน และถึงแม้ของที่พี่ชายให้เจ้าจะทำให้เจ้ารำคาญใจ แต่เขาก็คงให้ด้วยความหวังดี เก็บไว้ใช้งานสักวันหนึ่งก็แล้วกัน”
“ของ? อ้อ หมายถึงตรานั่น ข้าคืนไปแล้ว…”
แต่แล้วข้าก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมา
ข้าตะโกนลั่นในใจ ก่อนจะรีบล้วงมือลงไปในอกเสื้อ
และทันใดนั้น…
ข้าก็หยิบ ตราสีดำที่เผิงอูจินควรจะเก็บกลับไปแล้ว ออกมา
“ตั้งแต่เมื่อไหร่…!?”
ข้านึกย้อนกลับไป แล้วก็พบว่ามันมีเพียงช่วงเดียวเท่านั้นที่มันเป็นไปได้…
“ตอนที่เขาตบไหล่ข้า”
หมอนั่น… ใช้โอกาสนั้นยัดตราเข้าไปในอกเสื้อของข้างั้นหรือ!?
ข้าแค่นหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้
“มันบ้าจริงๆ ”
สุดท้ายข้าทำได้เพียงถอนหายใจและเก็บตรานั่นกลับเข้าไปในเสื้ออย่างจำใจ
