“ท่านดูแข็งแรงกว่าข้าเสียอีก พูดอะไรไม่เข้าท่าเลย”
“เจ้ากล้าตอบข้าเช่นนี้รึ? ไม่เจอกันเพียงวันเดียว ฝีปากของเจ้าพัฒนาได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ? เช่นนั้นวรยุทธ์ของเจ้าก็น่าจะก้าวหน้าขึ้นเช่นกันนะ”
ว่าจบ ผู้อาวุโสสอง ก็ยื่นมือมาขยี้ศีรษะข้าจนยุ่งเหยิง
“อ๊า…เวียนหัวชะมัด…”
“ว่าแต่ ท่านตามหาข้ามีเรื่องอันใดหรือ?”
ถ้าจะเรียกข้าจริงๆ ก็ใช้ให้ข้ารับใช้ไปตามหาก็ได้นี่นา แล้วทำไมถึงต้องมาหาข้าด้วยตัวเองล่ะ?
“อ้อ… ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก แค่เรื่องหลังจากศึกเก้ามังกรจบลง…”
“ข้าว่าแล้วไงว่าไม่เห็นจะมีปัญหาตรงไหน! ข้าแสดงให้พวกเจ้าเห็นหมดแล้วมิใช่รึ!? หรือจะให้ข้าใช้เพลงดาบรัตติกาลทมิฬ ให้ดูตรงนี้เลยถึงจะเชื่อกัน!?”
“…เอ่อ… ใจเย็นก่อนเถอะ พวกเราก็มีขั้นตอนที่ต้องทำตาม…”
“ใจเย็นอะไรเล่า! ข้าเองก็มีเวลาไม่มากนะ! ไหนว่าถ้ายืนยันตัวตนได้ก็น่าจะเข้าได้ไม่ใช่หรือ!?”
เสียงโวยวายดังขึ้นทำให้ ผู้อาวุโสสอง ที่กำลังจะพูดกับข้า หันไปมองยังจุดเกิดเหตุ
ดาบเขี้ยวทมิฬกระบวนท่าดาบรัตติกาล
มันคือหนึ่งในวิชาดาบของตระกูลเผิง แถมยังเป็นสุดยอดวิชาที่ส่งต่อเฉพาะทายาทสายตรงเท่านั้น
ดูเหมือนสถานการณ์จะไม่ปกติเท่าไร…
ข้าพยายามคว้าตัว ผู้อาวุโสสอง เอาไว้ก่อนที่เขาจะไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้
แต่ว่า
“หืม? ผู้อาวุโสหายไปไหนแล้ว?”
ข้าเพิ่งเงยหน้าขึ้นมาเท่านั้น แต่ร่างของเขาก็หายไปจากตรงนี้แล้ว
