ข้าต้องเก็บเงินค่าขนมเท่าไหร่กัน ถึงจะจ่ายได้เพียงพอ? แค่คิดถึงราคาก็ทำเอาข้าขนลุกแล้ว
แต่เรื่องนั้นไม่สำคัญ
“ยิ่งพวกเราล้มเหลวในการหาบุคคลที่ท่านต้องการ ราคาก็จะลดลง แต่ตอนนี้ราคาคือ”
“ขอโทษนะ แต่ข้าไม่ได้จะจ่ายเป็นเงินสด”
“…ว่าไงนะ?”
แค่การที่คนจากฝ่ายธรรมะมาที่พรรคฮ่าวเหมินและยื่นคำขอ ก็เป็นเรื่องอันตรายในตัวมันเอง
มันเป็นเรื่องของการเกี่ยวข้องกับฝ่ายอธรรมในขณะที่แบกชื่อของตระกูลกู่ไว้
แต่ถึงอย่างนั้น เหตุผลที่ข้ามาที่พรรคฮ่าวเหมิน ก็เพราะข้ามั่นใจว่าพวกเขาจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร และข้ามั่นใจว่าพวกเขาจะรับคำขอของข้า ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตาม
“ข้ามีข้อมูลชิ้นหนึ่งที่น่าสนใจมาก ซึ่งข้าอาจใช้มันชำระค่าบริการได้”
“…คุณชาย ท่านลืมไปหรือเปล่าว่าท่านอยู่ที่ไหน?”
แน่นอน ข้าไม่ได้ลืมว่าสถานที่นี้คืออะไร สถานที่แห่งนี้มีข้อมูลมากมายเทียบเท่ากับพรรคยาจก
“ข้ากล้าพูดด้วยความมั่นใจว่า ข้อมูลที่เราครอบครองมีมากกว่าพรรคยาจกเสียอีก”
พรรคยาจกมีข้อจำกัดในสิ่งที่พวกเขาทำได้ เมื่อเปรียบเทียบกับพรรคฮ่าวเหมินที่ไม่สนใจว่าจะต้องทำอะไรเพื่อให้ได้สิ่งที่พวกเขาต้องการ
เขาคงมีความมั่นใจพอที่จะพูดแบบนั้น เพราะความแตกต่างที่สำคัญระหว่างทั้งสอง
“ยิ่งไปกว่านั้น ข้อมูลที่คุณชายครอบครอง อาจเป็นสิ่งที่เรารู้อยู่แล้ว หากท่านไม่มีวิธีชำระเงิน เรามาทำเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นจะดีกว่า”
“ประมุขพรรคฮ่าวเหมิน”
