“นั่นคือเหตุผลที่ข้าหนี ข้ารู้ว่ามันเห็นแก่ตัว แต่ทำไมนางต้องเป็นซอลอาด้วย? มันไม่โหดร้ายไปหน่อยหรือ? ข้าซึ่งได้รับสมญานามจักรพรรดิกระบี่สวรรค์ยังอยู่ที่นี่ และยังมีคนอื่นๆ ที่มีความสามารถอีกมากมาย”
“ท่านผู้อาวุโส…”
วี ฮโยกุน เหนื่อยล้ากับความเป็นจริงที่โหดร้ายนี้
“ข้าไม่อาจทำให้นางถือกระบี่เพราะเหตุแห่งหายนะ โดยเฉพาะเมื่อข้ายังไม่อาจมอบแม้แต่ดอกไม้ให้นางได้”
เขายกมือที่เต็มไปด้วยรอยย่นขึ้นปิดใบหน้า
“ข้าจะไม่มีวันบังคับให้นางถือกระบี่ แม้ว่าข้าจะต้องตายและวิญญาณของข้ากลายเป็นเถ้าถ่าน”
ประโยคนี้ พร้อมกับเรื่องราวที่มันมีต้นกำเนิดมา หาก กู่หยางชอน ได้ยินเข้า เขาคงต้องรู้สึกหัวใจสลายอย่างที่สุด
