ดูเผินๆ เขาเป็นชายชราเรียบง่ายที่มีรอยยิ้มใจดี หากข้าไม่รู้ว่าเขาเป็นใครในชีวิตก่อน ข้าคงมองว่าเขาเป็นเพียงชายชราธรรมดา
แม้กระนั้น หากวีซอลอาไม่ได้อยู่ตรงนี้ในตอนนี้ ข้าก็คงปฏิเสธความคิดในหัวโดยไม่รู้ตัวว่าชายชราผู้นี้คือ วี ฮโยกุน
‘แต่…ข้าควรทำอย่างไรดี?’
ข้าควรจะถามอะไร?
จะถามเขาว่าทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่จริงๆ ไหม? แต่นั่นคงแปลก เพราะไม่มีเหตุผลใดที่ตัวข้าในตอนนี้จะล่วงรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของ วี ฮโยกุน
ถ้าอย่างนั้น ข้าควรทำเป็นไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร และแค่ยอมรับข้อเท็จจริงที่ว่าทั้ง จักรพรรดิกระบี่สวรรค์ และศิษย์ของเขากำลังรับใช้ข้า?
สิ่งที่ทำให้ข้าหวาดกลัวที่สุดคือ การที่พวกเขาอยู่ที่นี่ในตอนนี้ หมายความว่าสิ่งต่างๆ ในอนาคตจะเปลี่ยนแปลงไปมากมายอย่างแน่นอน
‘ให้ตายเถอะ มันพังพินาศไปได้ยังไง?’
สิ่งเดียวที่ข้าเปลี่ยนไปอย่างมากในชีวิตนี้คือการปฏิบัติต่อวีซอลอาต่างจากในอดีต
แค่การกระทำเพียงเท่านี้ ทำให้ประวัติศาสตร์เปลี่ยนแปลงไปมากขนาดนี้เลยหรือ?
‘หรือว่า…ข้าควรกลับไปเป็นตัวตนที่หยิ่งทะนง แล้วไล่พวกเขาออกไปด้วยคำพูดว่า ข้าไม่ต้องการชายแก่กับเด็กหญิงตัวเล็กๆ ?’
ในขณะที่ความคิดนับไม่ถ้วนวนเวียนอยู่ในหัวอันลังเลของข้า
“หลานสาวของข้า” วี ฮโยกุนพูดต่อ
