มารสวรรค์จะถูกสังหารโดยกระบี่สวรรค์วีซอลอาและเหล่าอสูรทั้งมวลจะสูญสิ้นในไม่ช้า
ถ้าจะพูดตามตรง ข้าเพียงต้องการมีชีวิตยืนยาวขึ้นอีกสักหน่อย
แต่ก็ไม่อาจหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับเหล่าอสูรในอนาคตได้
ถึงแม้ข้าจะโง่เขลาและไร้ความสามารถเพียงใด ข้าก็ยังเป็นหนึ่งในสมาชิกของตระกูลกู่
แต่ข้าจะสามารถต้านทานเหล่าอสูรได้เพียงลำพังหรือไม่? ในเมื่อแม้แต่ตระกูลทั้งสี่ที่ยิ่งใหญ่ยังต้องลำบาก
หรือข้าควรหนีไป ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง?
บางทีข้าอาจหนีไปซ่อนตัวในภูเขา ที่ที่พวกมันไม่มีทางมาถึงตัวข้าได้
“…ข้าช่างโง่เขลานัก ที่คิดจะหลบหนี ทั้งที่ได้รับโอกาสครั้งที่สองแล้ว”
เพียงคิดถึงความคิดนั้น ข้าก็รู้สึกตัวสั่น
ข้าอยากจะตบหน้าตัวเองเพื่อดึงสติ แต่ก็ทำไม่ได้ เพราะกลัวจะเสียสมดุล
ข้าพยายามลบความคิดหวาดกลัวทั้งหมดในหัวออกไป
เพิ่งผ่านไปไม่นานที่ข้าตัดสินใจจะมีชีวิตที่แตกต่างและดีกว่าเดิม แต่ข้ากลับคิดจะทิ้งทุกอย่างไปเสียแล้ว
ข้ากัดฟันแน่นและตัดสินใจใหม่
ข้าไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน แต่ตอนนี้น่าจะเลยเที่ยงคืนมาแล้ว
ข้าสูดลมหายใจลึกเข้าไปจนเต็มปอด และค่อยๆ ปล่อยมันออกมา
ลมหายใจที่ข้าปล่อยออกมานั้นปนเปื้อนพลังลมปราณเล็กน้อย
‘เป็นลมปราณที่น้อยนิดเสียเหลือเกิน…’
พลังลมปราณเล็กน้อยที่ข้ามีในร่างกาย ไม่อาจเปรียบเทียบกับสิ่งที่กู่ยอนซอบรรลุได้ในวัยอันเยาว์เช่นนี้เลย
