มารสวรรค์ ได้สิ้นชีพลงแล้ว และสงครามอันยาวนานระหว่าง 『ฝ่ายธรรมะ-อธรรม』 ที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด ก็ได้จบลงพร้อมกับการตายของมัน.
ผู้คนทั่วทั้งยุทธภพต่างเฉลิมฉลองการล่มสลายของลัทธิมาร ยินดีที่ยุคแห่งความสงบสุขจะกลับคืนมาในไม่ช้า.
แต่ทว่า สิ่งที่เหลือทิ้งไว้ในห้วงอวสานของสงคราม หาได้มีเพียงความโล่งใจและความสงบสุขเท่านั้น.
สองสำนักใหญ่จากพันธมิตรสิบสำนักที่สนับสนุนฝ่ายธรรมะอย่างเต็มที่ ถูกเผาจนมอดไหม้เป็นเถ้าธุลี.
หนึ่งในสี่ตระกูลสูงศักดิ์ก็ถึงคราวล่มสลายไปโดยสมบูรณ์.
ไม่เพียงแต่จอมยุทธมากมายล้มตาย แม้กระทั่งผู้ยิ่งใหญ่ระดับจอมปราชญ์สวรรค์ยังต้องสิ้นชีพในเงื้อมมือของมารสวรรค์.
แม้สงครามจะจบลงด้วยชัยชนะจากการล่มสลายของมารสวรรค์และการสิ้นสุดของลัทธิมาร แต่ความจริงที่ว่าสมรภูมิครั้งนี้สร้างบาดแผลมากมายมหาศาลกลับไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงได้.
มีหลายสิ่งมากมายที่สูญเสียไป…
ไม่มีผู้ใดสามารถวัดได้ว่า ต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใดกว่ายุทธภพจะกลับคืนสู่ความรุ่งเรืองในอดีต.
อย่างไรก็ตาม,
แม้แผ่นดินจะถูกย้อมด้วยสีดำสนิทแห่งเถ้าธุลี เหลือไว้เพียงความสิ้นหวังไร้ที่สิ้นสุด.
แต่วันหนึ่ง เมล็ดพันธุ์ที่เรียกว่า “ความหวัง” ก็ผลิบาน นำพาให้เกิดเหล่าวีรบุรุษ ผู้ซึ่งถูกลิขิตให้ฝ่าฟันอุปสรรคและสถาปนาความยุติธรรมขึ้นอีกครั้ง.
สำหรับข้า,
เรื่องเหล่านั้นไม่เคยอยู่ในความสนใจของข้าเลยแม้แต่น้อย…
