บทที่ 24: ฆาตกรที่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย
ภายในห้องปฏิบัติการ เจ้าหน้าที่ชันสูตรศพกำลังผ่าศพอยู่ และแผนกนิติเวชกำลังตรวจสอบหลักฐานต่างๆ ในห้องปฏิบัติการ
ทั้งสองคนยืนอยู่ที่ประตู และซู่เสี่ยวตงก็เดินตามมา หลินตงเสวี่ยถามด้วยความรำคาญว่า “พวกคุณมาทำอะไรที่นี่?”
“เราเป็นหุ้นส่วนกัน!” สวีเสี่ยวตงตอบ
“ใครเป็นหุ้นส่วนกับคุณบ้าง?”
ซู่เสี่ยวตงมีปฏิกิริยาราวกับหัวใจถูกฉีกเป็นชิ้นๆ จากคำพูดของเธอ เขากุมอกและหน้าเศร้าลง
หัวหน้าหน่วยนิติวิทยาศาสตร์ เผิง ซิจือ กำลังตะโกนสั่งการอยู่ “เสี่ยวจาง เอาตัวอย่างผิวหนังพวกนี้ไปตรวจ แล้วทำรายงานพยาธิวิทยาด้วยสายตา เสี่ยวหลี่ รอยเท้าในที่เกิดเหตุวิเคราะห์แล้วหรือยัง? โอ้ พระเจ้า ลูกอมของฉันอยู่ไหน? ลูกอมของฉัน?!”
เผิง ซิจือมองซ้ายขวา แล้วก็เจอลูกอมมิ้นต์ซองหนึ่งซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร เขาหยิบมาหนึ่งเม็ดใส่ปาก แล้วก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารต่อ
“ก็ยังเหมือนเดิม” เฉินซือพึมพำกับตัวเองแล้วเดินเข้าไปข้างใน “ผมอยากถามว่า รายงานเกี่ยวกับคราบเลือดที่พบที่ด้ามมีดเสร็จหรือยังครับ”
เผิง ซิจือ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาถามว่า “คุณเป็นใคร? คิดว่าที่นี่เป็นโรงพยาบาลเหรอ? ใครก็ได้เข้ามาได้งั้นเหรอ? แม้แต่ในโรงพยาบาลก็ต้องไปรับบัตรคิว!”
“กัปตันหลินโทรมาขอให้ผมช่วยไขคดี”
“หลักฐาน!” เผิง ซิจือตอบอย่างห้วนๆ ขณะที่ดวงตาที่สวมแว่นตาขอบดำยังคงเลื่อนดูเอกสารต่อไป
หลินตงเสวี่ยเดินเข้าไปแ
