่พอใจ “ฉันไม่ต้องการให้คุณมาสั่งงานฉันหรอก ฉันจะไม่พลาดอะไรที่ต้องทำแน่นอน!” จากนั้นเขาก็ยัดอมยิ้มอีกแท่งเข้าปาก
“เอ่อ…ขอโทษครับ!” ซู่เสี่ยวตงขอโทษหลังจากถูกจ้องมองด้วยสายตาไม่พอใจ
เผิง ซิจือ กล่าวเสริมว่า “ผลการเปรียบเทียบการทดสอบน้ำลายยังแสดงให้เห็นว่ามีเพียงสี่คนเท่านั้นที่รับประทานอาหาร”
“ห้าชาม แต่มีแค่สี่คนกินเหรอ?” เฉินซือทำหน้าสับสน
เผิงซื่อจือจ้องมองเขาอย่างดุดันแล้วประกาศว่า “การทดสอบของฉันไม่เคยผิดพลาด!”
เฉินซืออธิบายว่า “ผมไม่สงสัยในสิ่งที่คุณพูดเลยครับ อ้อ ใช่ ผมอยากขอให้คุณทำการทดสอบให้ผม ผมอยากรู้ว่าเลือดบนอาวุธนั้นมาจากคนนอกหรือไม่ โปรดทำการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อโดยใช้เลือดของเด็กชายคนนั้นด้วยครับ”
“ตัวอย่าง!”
“เดี๋ยวฉันจะส่งให้ทีหลัง”
“โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าคุณไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ก็ไปได้เลย อย่ามารบกวนเราอีก”
“ขออภัยด้วยค่ะ/ครับ”
ขณะออกจากห้องแล็บ หลินตงเสวี่ยปลอบใจเฉินซือว่า “อย่าไปสนใจเขาเลย หัวหน้าเผิงมีนิสัยแบบนั้นแหละ ตอนแรกคนอื่นๆ ในทีมเราก็รับไม่ได้เหมือนกัน”
“ไม่เป็นไรหรอก ที่จริงแล้ว ตัวละครนี้ก็ไม่เลวเลยนะ เก่งมากด้วย” เฉินซือหัวเราะ
“ฉันอยากถามว่า ทำไมคุณถึงต้องการตรวจพิสูจน์ความเป็นพ่อจากเลือดของฆาตกรและเด็กคนนั้น คุณคิดว่า…”
“โอ้ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่อยากแน่ใจว่าสมมติฐานนั้นถูกตัดออกไปได้”
ทั้งสองคนคุยกัน ส่วนซู่เสี่ยวตงยืนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
