อพูดซ้ำๆ ว่า “ให้เราผ่านไป” ขณะที่เขาแหวกฝูงชนและเบียดตัวเองเข้าไป เมื่อพวกเขาเห็นคนที่กระโดดลงมาอย่างชัดเจน หลินตงเสวี่ยก็ตกใจมากจนต้องเอามือปิดปาก
เป็นเด็กชายคนหนึ่ง น่าจะอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 หรือ 2 เขาหกล้มในแปลงดอกไม้ที่เต็มไปด้วยพุ่มไม้และดอกไม้เล็กๆ โดยสวมเพียงเสื้อกล้ามและกางเกงขาสั้น ศีรษะของเขาเต็มไปด้วยเลือด
เฉินซือตรวจสอบบริเวณคอของเขาและแจ้งเตือนทุกคนที่อยู่ตรงนั้น “เขายังไม่ตาย รีบโทรแจ้ง 120 ด่วน! เขาโดดลงมาจากชั้นไหน?”
ผู้อยู่อาศัยคนหนึ่งตอบว่า “เด็กคนนี้เป็นลูกของครอบครัวคุณซูที่อาศัยอยู่ชั้นสาม เป็นเพราะพ่อแม่ไม่อยู่บ้านและขังเขาไว้ในห้องคนเดียวหรือเปล่า? แต่ทำไมเขาถึงตกลงมาล่ะ?”
เฉินซือพยักหน้าให้หลินตงเสวี่ยแล้วสั่งว่า “ไปดูที่ชั้นสามหน่อย ฉันจะดูแลเด็กที่นี่เอง” จากนั้นเขาก็เริ่มพูดคุยกับเด็กอย่างต่อเนื่อง พยายามปลุกให้ตื่น
หลินตงเสวี่ยขึ้นไปที่ชั้นสาม และมีผู้อยู่อาศัยอีกหลายคนตามขึ้นไป หลินตงเสวี่ยเคาะประตู เมื่อไม่มีใครตอบ เธอจึงถามผู้อยู่อาศัยว่า “ห้องแต่ละห้องมีกุญแจหลักไหมคะ/ครับ?”
“ไม่น่าจะมีนะ แต่แถวนี้มีร้านทำกุญแจอยู่! แต่ต้องได้รับใบอนุญาตจากสถานีตำรวจก่อน”
หลินตงเสวี่ยโชว์บัตรประจำตัวให้พวกเขาดู “ฉันเป็นตำรวจ บอกให้เขามาปลดล็อกประตู ฉันมาเป็นพยาน!”
หลินตงเสวี่ยยืนรออยู่ในระเบียง จู่ๆ เธอก็ได้กลิ่นเลือดฉุนรุนแรง ตอนแรกเธอคิดว่าเป็นกลิ่นในระเบียง
