ผมเป็นตำรวจ คุณเข้าใจใช่ไหม?” เฉินซือกล่าวขณะสูบบุหรี่
“นี่ คุณสูบบุหรี่ที่นี่เหรอ?!”
“ฉันแค่มาสูบบุหรี่ตรงนี้พลางคิดอะไรไปเรื่อย คุณควรโทรหาพี่ชายของคุณเร็วๆ”
หลินตงเสวี่ยแอบมองเขาด้วยสีหน้ารังเกียจ แล้วดุว่า “อย่าทิ้งก้นบุหรี่เกลื่อนกลาด! ฉันไม่เข้าใจผู้ชายอย่างคุณเลย การสูบบุหรี่มันดีตรงไหนกัน?”
หลังจากหลินตงเสวี่ยวางสายโทรศัพท์ เฉินซือก็สูบบุหรี่หมดมวนเช่นกัน เขาห่อก้นบุหรี่อย่างระมัดระวังด้วยกระดาษฟอยล์ในกล่องบุหรี่ จากนั้นก็รีบวิ่งไปที่ห้องและพยักหน้าให้เธอ “เข้าไปดูกันเถอะ!”
“ตกลง…” เมื่อมองไปที่ห้องที่มีวอลเปเปอร์ซึ่งดูเหมือนจะถูกวาดด้วยเลือด หลินตงเสวี่ยก็รู้สึกหวาดหวั่นเล็กน้อย “คุณเข้าไปก่อน!”
“สุภาพสตรีมาก่อน!”
“เอาล่ะ คุณคงไม่กลัวใช่ไหม?”
เฉินซือเอามือแตะคางแล้วพูดว่า “ผมไม่กลัวว่าคุณจะหัวเราะเยาะผมหรอกครับ ที่จริงผมกลัวต่างหาก ผมเดาว่าในบ้านหลังนี้ต้องมีคนตายมากกว่าหนึ่งคนแน่ๆ”
“ฉันคิดว่าคุณไม่กลัวทั้งฟ้าดินเสียอีก! งั้นฉันเข้าไปก่อนนะ!” หลินตงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง รวบรวมสติแล้วเดินเข้าไปในบ้าน เธอใส่รองเท้าลงในเครื่องคลุมรองเท้า จากนั้นเฉินซือก็เดินเข้ามาและซ่อนตัวอยู่ด้านหลังเธอ
หลินตงเสวี่ยคิดว่าเขาแค่แกล้งกลัวจึงถามว่า “กลัวจริงเหรอ?”
“จริงด้วย!” เฉินซือยิ้มอย่างขมขื่น “ผมกลัวที่จะเข้าไปในสถานที่แบบนี้ที่สุดเลย”
1. มันเป็นรายการทีวีจริง ๆ ที่เคยได้รับ
