ใครเหรอ?”
“ชายผู้นี้ชื่อซ่งหลาง เขาเป็นรุ่นพี่ของผม ตอนที่ผมเริ่มทำงานเป็นตำรวจใหม่ๆ เขาดูแลผมเป็นอย่างดี คุณยังเรียนอยู่มัธยมต้นจึงไม่รู้ว่าคนๆ นี้ทรงอิทธิพลมากแค่ไหน คดีไหนที่เขาจัดการก็ไม่เคยคลี่คลายไม่ได้เลย เขามีชื่อเสียงในฐานะนักสืบอัจฉริยะ ในเมืองหลงอัน ถ้าคุณเป็นตำรวจมาเกินห้าปีแล้ว จะไม่มีใครที่ไม่รู้จักชื่อเขาเลย มหาวิทยาลัยหลายแห่งอยากจ้างเขาเป็นอาจารย์พิเศษ แต่เขาเป็นคนถ่อมตัวมากและปฏิเสธไปหมด”
“ทำไมฉันถึงไม่เห็นเขาที่หลงอันเลยล่ะ? คนนี้ถูกย้ายไปทำงานราชการแล้วเหรอ?” หลินตงเสวี่ยคาดเดา
หลินฉิวปู่ส่ายหัว “ไม่ เขาหายตัวไป”
“มีคนคิดจะแก้แค้นเขาใช่ไหม?”
“ยากที่จะบอกครับ เขาถูกกล่าวหาว่าฆ่าคน เมื่อเราไปจับกุมเขา ผมก็ร่วมภารกิจด้วย แต่ผมไม่เชื่อว่ามันจะเป็นความจริง ผมวางรูปของเขาไว้บนโต๊ะเพื่อเป็นกำลังใจให้ตัวเอง ผมหวังว่าสักวันหนึ่งผมจะเป็นเหมือนเขาได้” หลินฉิวปู่ลูบกรอบรูปด้วยนิ้วโป้ง เผยให้เห็นร่องรอยความเศร้าในดวงตา
หลินตงเสวี่ยมองรอยยิ้มของนักสืบในรูปถ่าย เธอก็เกิดความคิดแปลกๆ ขึ้นมาทันที ทำไมเธอถึงเคยเห็นรอยยิ้มนี้มาก่อน?
1. คนเราไม่เปลี่ยนแปลง บางสิ่งบางอย่างก็ไม่เปลี่ยนแปลง ☜
2. ตามธรรมเนียมแล้ว มองกันแบบนี้ ☜
3. สำนวนที่เราใช้เพื่ออธิบายความพยายามที่จำเป็นต่อการประสบความสำเร็จ คุณต้องเสียสละเพื่อที่จะประสบความสำเร็จ ☜
