ถูกตัดสินประหารชีวิตเหรอ? ฉันไม่อยากตาย โปรดปล่อยฉันไปเถอะ!” เกาเสี่ยวฮุยเริ่มร้องไห้
“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะพูดได้ คุณต้องรับผลที่ตามมาจากการฆ่าคน เมื่อคุณตัดสินใจแบบนั้น คุณควรจะคาดหวังผลลัพธ์แบบนี้ไว้แล้ว! ฉันเห็นใจในสิ่งที่คุณประสบ แต่ฉันไม่เห็นด้วยกับการกระทำของคุณ การฆ่าคนเป็นวิธีแก้ปัญหาที่โง่ที่สุด”
เฉินซือลุกขึ้นยืนและโบกมือให้หลินตงเสวี่ย
หลินตงเสวี่ยสูดหายใจเข้าลึกๆ เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าฆาตกรตัวจริงจะถูกจับกุม นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เธอได้ใส่กุญแจมือฆาตกรตัวจริง ความสุขในใจของเธอนั้นยากที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูด
ขณะที่หลินตงเสวี่ยกำลังเดินเข้าไปเตรียมจะใส่กุญแจมือให้เกาเสี่ยวฮุย ผู้ต้องสงสัยก็ผลักหลินตงเสวี่ยอย่างกะทันหันและคว้าเข็มฉีดยาจากลิ้นชัก โดยตั้งใจจะแทงตัวเองที่ขาอย่างรวดเร็ว
เฉินซือรีบตอบสนองและใช้มือหยุดเธอไว้ ทำให้เข็มฉีดยาหล่นลงพื้น กลิ่นและรสขมอบอวลไปทั่วห้อง
เฉินซือจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเกาเสี่ยวฮุยและปลอบโยนเธอว่า “ฟังนะ ในสถานการณ์นี้เธออาจจะไม่ถูกตัดสินประหารชีวิตก็ได้ ถ้าเธอสู้ให้เต็มที่ เธอยังมีโอกาสที่จะได้เห็นโลกอีกครั้ง”
เกาเสี่ยวฮุยร้องไห้สะอึกสะอื้น “ต่อให้ฉันได้เห็นท้องฟ้าอีกครั้งในอีกไม่กี่สิบปีข้างหน้า ฉันก็คงเป็นหญิงชราไปแล้ว ชีวิตฉันพังพินาศไปหมดแล้ว พังพินาศ! ฉันยังไม่เคยได้สัมผัสความรักที่สมหวังกับใครเลยสักครั้ง…”
ขณะที่พูดเช่นนั้น เกา
