“แค่กๆ… แค่กๆๆ!”
หลิวซินจวินไออย่างรุนแรงอยู่หลายครั้ง ในเลือดที่กระอักออกมายังมีเศษเนื้อเยื่ออวัยวะภายในปะปนอยู่ประปราย
เขามองดูกู้หย่วนที่มีสีหน้าเรียบเฉยเจือด้วยรอยยิ้มบางๆ แล้วหันไปมองศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ ที่กำลังยืนอึ้งตะลึงงันด้วยใบหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตา เขาแค่นยิ้มขื่นออกมา
“ครั้งนี้… เป็นข้าที่พ่ายแพ้ ข้าหลิวซินจวิน ขอยอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี!”
เขางัดเอาทุกวิถีทางออกมาใช้จนหมดสิ้นแล้ว ไม่ว่าจะวิธีตรงหรือวิธีพลิกแพลง ทว่าสุดท้ายก็ยังพ่ายแพ้ยับเยินด้วยน้ำมือของกู้หย่วน ต่อให้ไม่ยอมรับก็คงไม่ได้แล้ว
แม้ในใจจะไม่ยินยอม แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ เขาก็ไม่อาจทำเรื่องกลับกลอกกลืนน้ำลายตัวเองได้
ส่วนเรื่องที่ว่ากู้หย่วนลงมือหนักเกินไปหรือไม่… หลิวซินจวินไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย
นั่นก็เพราะตัวเขาเองเมื่อครู่นี้ก็ไม่ได้ออมมือให้เลยสักนิด
หากไม่ใช่เพราะกู้หย่วนมีพลังวิเศษอันลึกล้ำ ป่านนี้คงกลายเป็นศพไปแล้ว
ที่เขายังมีชีวิตรอดอยู่ได้ในตอนนี้ ก็เป็นเพราะกู้หย่วนยอมยั้งมือให้ต่างหาก
“มิน่าเล่า… ศิษย์อาเฮ่อหลิงถึงได้ยืนกรานจะรับศิษย์น้องกู้เป็นศิษย์ให้ได้…”
