ลเขา”
หลังจากลูกชายของเขาเกิด หวังจิงซิงก็ได้ตรวจร่างกายของเขาด้วย
เธอด้อยกว่าหวังเจิ้นเจินมาก
ศักยภาพของหวังเจิ้นเจิ้นไม่ได้จำกัดอยู่แค่ระดับปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ ขณะที่ระดับสูงสุดของหวังจิงซิงนั้นเป็นเพียงระดับปรมาจารย์แห่งขอบเขตกำเนิดเท่านั้น การจะก้าวไปสู่ระดับถัดไป พวกเขาจำเป็นต้องอาศัยโชคช่วยอันมหาศาล
หวางเฉินคิดว่านี่ก็เป็นเรื่องดีเหมือนกัน
ในอนาคต หวางเจิ้นเจิ้นสามารถมุ่งเน้นไปที่การฝึกศิลปะการต่อสู้และกลายเป็นเสาหลักของตระกูลหวางได้
หวางจิงซิงสามารถเรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับการบริหารจัดการครอบครัวและถ่ายทอดธุรกิจของครอบครัวให้กับคนรุ่นต่อไปได้
ทั้งสองสามารถเสริมซึ่งกันและกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ
“คุณพ่อ ดูสิ! สวยจังเลย!”
จู่ๆ หวางเจิ้นเจิ้นก็ชี้ไปทางขวาและเริ่มตะโกน
หวังเฉินมองไปทางที่เธอชี้ไป เห็นควันลอยขึ้นมาจากน้ำในระยะไกล และเมืองหนึ่งซ่อนตัวอยู่กลางควันนั้น นกน้ำนับไม่ถ้วนกำลังบินสูงตามลม สร้างภาพสวรรค์อันน่าพิศวง
ฉากนี้ทำให้หวางเฉินยิ้มจางๆ
