ดาบพยัคฆ์คลั่งสั่นสะเทือนส่งเสียงหึ่งๆ อีกครั้ง ประกายแสงสว่างจ้า แว่วเสียงดาบคำรามก้องราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ร้าย
“ศิษย์น้องกู้ ความลึกล้ำและเหี้ยมโหดในเพลงกระบี่ของเจ้านั้น เหนือความคาดหมายของข้าไปมาก ในด้านวิถีกระบี่ ความสำเร็จของเจ้าไม่ได้ด้อยไปกว่าข้าเลย หากเจ้าสามารถรับดาบนี้ของข้าได้ ข้าก็ยินดีจะยอมรับความพ่ายแพ้!”
หลิวซินจวินรู้ดีว่าหากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ตัวเขาเองคงต้องกลายเป็นตัวตลกของยอดเขาโอสถ และต้องเสียหน้าอย่างไม่มีชิ้นดีแน่!
ในบรรดาศิษย์สายในของยอดเขาโอสถ เขาก็นับว่าเป็นบุคคลมีชื่อเสียงและหน้าตาคนหนึ่ง
ทว่าศิษย์สายในที่กราบเข้ายอดเขาโอสถมานานกว่ายี่สิบปีอย่างเขา กลับไม่ใช่คู่ต่อสู้ของศิษย์ร่วมสำนักที่เพิ่งจะกราบเข้าสำนักและเพิ่งก้าวเข้าสู่วิถีเต๋ามาหมาดๆ หากเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป คงฟังดูไม่จืดแน่
ดังนั้น หลิวซินจวินจึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาด งัดเอาไม้ตายก้นหีบของตนออกมาใช้
สำหรับเรื่องนี้ กู้หย่วนไม่ได้กล่าวอะไรมาก เพียงแค่ผายมือเป็นเชิงเชื้อเชิญ
“เชิญ!”
หลิวซินจวินไม่เอ่ยคำใดอีก เพียงแต่ซ่อนดาบไว้ที่เอว ตั้งท่าเตรียมชักดาบ
