งอย่างยิ่ง!
หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ใส่มันลงในกระเป๋าที่พกติดตัวมา
ไอเทมชิ้นนี้คงถูกปีศาจแห่งภัยแล้งทิ้งไว้แน่ๆ มันน่าจะมีพลังดั้งเดิมของสัตว์ร้ายอยู่บ้าง มันน่าเหลือเชื่อจริงๆ ที่มันรอดพ้นจากการทำลายล้างตัวเองมาได้
คุณค่าของมันไม่อาจปฏิเสธได้ แม้ว่าหวางเฉินเองจะไม่รู้ว่าจะใช้มันอย่างไรก็ตาม
ถือได้ว่าเป็นถ้วยรางวัลเลยทีเดียว
หวางเฉินมองไปรอบๆ อีกครั้งแต่ไม่พบม้าของเขาซึ่งอาจหายไปแล้ว
เขาจึงเริ่มเดินและออกเดินทางกลับบ้าน
ฝนตกหนักต่อเนื่องเป็นเวลาสามวันสามคืน เมื่อฝนค่อยๆ สงบลง หวังเฉินก็มองเห็นกำแพงเมืองชิงอันอีกครั้ง
พื้นที่นอกตัวเมืองมณฑลเต็มไปด้วยโคลน และแม่น้ำชิงสุ่ยที่อยู่ใกล้เคียงก็กำลังไหลเชี่ยว แสดงให้เห็นถึงแนวโน้มที่จะเปลี่ยนจากภัยแล้งเป็นน้ำท่วม
เหยื่อภัยพิบัติที่รวมตัวกันอยู่นอกเมืองก็กำลังทุกข์ทรมานเช่นกัน พวกเขาเบียดเสียดกันอยู่ในกระท่อมมุงจากและเพิงไม้เรียบง่าย จ้องมองท้องฟ้าและผืนดินสีขาวโพลนเบื้องหน้าอย่างว่างเปล่า
คาดว่าฝนตกหนักครั้งนี้จะมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก
เมื่อเห็นหวังเฉินกลับมาอย่างปลอดภัย เย่เซียงหมิงซึ่งทำงานอยู่ในศาลาว่าการมณฑลก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง เขารีบวางพู่กันลงแล้วรีบวิ่งเข้าไปทักทาย “ลูกเขยที่รัก ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว!”
นับตั้งแต่ที่หวางเฉินออกจากมณฑลเพื่อจัดการกับปีศาจภัยแล้ง ผู้พิพากษามณฑลก็เกิดความกังวลทั้งวันทั้งคืน
ในด้านหนึ่ง เขาหวังว่าหว
