ารที่พวกเขาฆ่าและเห็นเลือด ทำให้พวกเขามีความดุร้ายและกล้าหาญ จึงทำให้พวกเขามีความกระตือรือร้นที่จะตอบโต้มากที่สุด
“ดีมาก!”
หวางเฉินเตะกล่องเงินล้มลง และแท่งเงินเกล็ดหิมะมูลค่าสิบตำลึงข้างในก็ไหลออกมา
“คนหนึ่งหยิบแท่งโลหะหนึ่งแท่งก่อน แล้วจะมีรางวัลใหญ่ขึ้นหลังจากฆ่าพวกโจรได้แล้ว!”
การจะทำให้ใครยอมเสี่ยงชีวิตได้นั้น ก็ต้องจ่ายเงินตอบแทนอย่างงาม หวังเฉินไม่ชอบให้สัญญาลมๆ แล้งๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่ง
“พวกเราก็ยินดีรับใช้ท่านเช่นกันครับ!”
จากนั้นบอดี้การ์ดและลูกหาบก็อาสาเข้าต่อสู้
นอกจากจะรู้สึกตื่นเต้นกับภาพเงินที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นแล้ว พวกเขายังเป็นชาวบ้านจากเขตชิงอันที่รู้ถึงความสำคัญของธัญพืชชุดนี้ต่อบ้านเกิด หากพวกเขาไม่สามารถนำกลับไป ครอบครัวของพวกเขาอาจไม่มีอาหารกินเพียงพอ
ที่สำคัญที่สุด เมื่อถูกล้อมรอบไปด้วยโจร เราจะมีชีวิตรอดได้อย่างไรหากไม่สู้จนตาย?
การยอมแพ้เป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ แต่การยอมแพ้หมายถึงความตายแน่นอน!
แล้วทำไมถึงไม่ร่วมสู้กับหวางเฉินจนตายล่ะ?
หวางเฉินเลือกทหารชั้นยอดสามร้อยนาย พร้อมอาวุธครบมือ และหยิบกล่องไม้ยาวที่อยู่ใต้รถม้าออกมา
กล่องไม้บรรจุดาบด้ามยาวและดาบปลายแหลม เมื่อประกอบเข้าด้วยกันแล้ว ทั้งสองเล่มก็สามารถประกอบเป็นดาบด้ามยาวที่ยาวกว่าแปดฟุตได้!
โม่เต้านี้ถูกตีขึ้นเป็นพิเศษโดยช่างฝีมือชั้นยอดในโรงงานอย่างเป็นทางการโด
