“ฆ่าพวกมันซะ!”
เสียงคำราม เสียงกรีดร้อง เสียงอาวุธปะทะ และเสียงฉีกเนื้อด้วยใบมีด ดังก้องไปทั่วกำแพงเมืองของมณฑลชิงอัน เข้าโจมตีหูของทุกคน
ทั้งโจรที่บุกกำแพงเมืองและทหารที่เฝ้าพวกเขาต่างก็ตกอยู่ในสมรภูมิรบอันบ้าคลั่ง
ปัง! ปัง! ปัง!
โจรหลายรายบินออกไปพร้อมกับเสียงดังโครมครามหลายครั้งเหมือนว่าวที่มีสายขาดและพ่นเลือดออกมาเต็มปาก
เย่เซียงหมิงเป็นคนผลักพวกมันออกไป ผู้พิพากษาประจำมณฑลผู้นี้ถือกระบองคังหลงที่หนาเท่าแขนเด็ก ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยคราบเลือด จนไม่อาจแยกแยะได้ว่าเลือดนั้นเป็นของศัตรูหรือตัวเขาเอง
ทันใดนั้น ร่างที่คล่องแคล่วก็พุ่งเข้ามาอย่างเงียบ ๆ ด้านหลังเย่เซียงหมิง พร้อมกับมีดสั้นในมือ และแทงที่หลังส่วนล่างของเขาด้วยความเร็วแสง
ในขณะนี้ เย่เซียงหมิงคงกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดและยาวนาน พลังกายและพลังภายในของเขากำลังลดลงอย่างมาก ปฏิกิริยาตอบสนองของเขาเริ่มเชื่องช้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และเมื่อเขาตระหนักถึงอันตราย ก็สายเกินไปที่จะหลบเลี่ยง
เรียกออกมา!
ในจังหวะสำคัญ ลูกศรได้พุ่งทะลุอากาศไปถูกตาขวาของผู้โจมตี
มันเจาะทะลุกะโหลกของเขา!
หลังจากรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด เย่เซียงหมิงก็หันกลับมาและพยักหน้าให้กับหวางเฉินซึ่งช่วยเขาไว้
เขาไม่ได้แสดงความขอบคุณใดๆ เพราะเขาชาชินกับเรื่องเหล่านั้นไปแล้ว
การปิดล้อมมณฑลชิงอันโดยกองทัพโจรกินเวลานานถึงห้าวัน โจรโจมตีกำแพงเมืองเป็นระลอกแล้วระลอกเล
