เช้าตรู่ ซอยถงหลัว
แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนคานหลังคา และเสียงกลองแรกดังขึ้นเมื่อประตูถูกเปิดออก
เสียงอ่านหนังสือดังออกมาอีกครั้งที่โรงเรียนตระกูลหวางซึ่งตั้งอยู่สุดซอย
ชาวซอยต่างคุ้นชินกับมันแล้ว เด็กๆ ซุกซนสองสามคนวิ่งออกจากบ้าน วิ่งอย่างคล่องแคล่วไปยังทางเข้าโรงเรียน มองเข้าไปข้างในด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เด็กๆ กล้าๆ คนหนึ่งจะแอบขึ้นไปที่ขอบหน้าต่างของโรงเรียน ย่องอย่างเงียบๆ เพื่อแอบดูผ่านหน้าต่างที่เปิดอยู่ แต่ก็ต้องรีบสนใจสิ่งที่ครูกำลังสอน
โดยที่ฉันไม่ทันรู้ตัว ฉันก็ลืมไปว่าเวลาผ่านไปอย่างไร
ที่ด้านหน้าห้องเรียน หวางเฉินหยิบแปรงขึ้นมาจุ่มในน้ำปูนใส และเขียนตัวอักษร “山” (ภูเขา) ลงบนกระดานดำที่ทำเอง
ตัวอักษรนี้ออกเสียงว่า ‘ชาน’ แปลว่า ภูเขา หรือ ภูเขาและแม่น้ำ
ไม่เพียงเท่านั้น เขายังใช้ปากกาของเขาวาดภาพยอดเขาด้วย ช่วยให้นักเรียนที่นั่งอยู่ด้านล่างเข้าใจความหมายของคำนั้นได้อย่างสัญชาตญาณมากขึ้น
นี่ถือเป็นวิธีการสอนที่ริเริ่มโดยหวางเฉิน และเป็นทักษะที่ครูคนอื่นไม่มีวันมีได้
การเขียนเกี่ยวกับภูเขาและการวาดภาพภูเขา การเขียนเกี่ยวกับทะเลและการวาดภาพทะเล การผสมผสานข้อความและรูปภาพเพื่อสร้างเอฟเฟกต์ที่สดใสและน่าสนใจ
ผลลัพธ์ก็ดีเลิศอย่างเป็นธรรมชาติ
เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่งท่องพร้อมกันว่า “ภูเขา ภูเขาใหญ่ ภูเขาแห่งแม่น้ำและลำธาร!”
เสียงร้องอันไร้เดียงสาของเด็กๆ ประกอบกับแสงยามเช้าสร้างฉากที่ส
